ਡੈਨੀ ਬੌਇਲੇ ਦੀ ਨਵੀਂ ਫਿਲਮ “127 ਆਵਰਜ਼”

ਸ਼ਿਕਾਗੋ ਦੇ 46ਵੇਂ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਫਿਲਮ ਫੈਸਟੀਵਲ ਵਿਚ ਇਸ ਵਾਰ ਕੋਈ ਵੀ ਭਾਰਤੀ ਫਿਲਮ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਪਰ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਭਾਰਤੀ ਵਿਸ਼ੇ ‘ਤੇ “ਸਲੱਮਡਾਗ ਮਿਲੀਅਨੇਅਰ” ਫਿਲਮ ਬਣਾ ਕੇ ਨਾਮਣਾ ਖੱਟਣ ਵਾਲੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਡੈਨੀ ਬੌਇਲੇ ਦੀ ਨਵੀਂ ਫਿਲਮ “127 ਆਵਰਜ਼”  ਦੀ ਕਾਫੀ ਚਰਚਾ ਰਹੀ। ਅਮਰੀਕਨ ਸਿਨੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਆਸਕਰ ਵਿਜੇਤਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਡੈਨੀ ਬੌਇਲੇ ਦੀ ਖਾਸੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਨਵੀਂ ਫਿਲਮ “127 ਆਵਰਜ਼” ਫਿਲਮ ਮੇਲੇ ਦੀ ਕੇਂਦਰੀ ਖਿੱਚ ਬਣੀ ਰਹੀ। ਡੈਨੀ ਬੌਇਲੇ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਕਰਕੇ ਇਸ ਫਿਲਮ ਦਾ ਏਨਾ ਆਕਰਸ਼ਨ ਸੀ ਕਿ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਹੀ ਇਸ ਫਿਲਮ ਦੀਆਂ
ਟਿਕਟਾਂ ਸੋਲਡ ਆਉਟ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਹ ਫਿਲਮ ਇਕ ਸੱਚੀ ਘਟਨਾ ‘ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹੈ। ਇਹ ਘਟਨਾ ਸੰਨ 2003 ਵਿਚ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਯੂਟਾ ਸਟੇਟ ਵਿਚ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਪਰਬੱਤ ਆਰੋਹੀ “ਆਰੋਨ ਰਾਲਸਟਨ” ਨਾਲ ਵਾਪਰੀ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇਸ ਹੱਡ-ਬੀਤੀ ਨੂੰ ਇਕ ਨਾਵਲ “ਏ ਰਾਕ ਐਂਡ ਹਾਰਡ ਪਲੇਸ” ਦਾ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ ਡੈਨੀ ਬੌਇਲੇ ਨੇ ਇਸ ਨਾਵਲ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਇਸ ਰੌਮਾਂਚਕ ਘਟਨਾ ‘ਤੇ ਫਿਲਮ ਬਣਾਉਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ| ਫਿਲਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਾਰਮਿਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਭਰੀ ਹੈ। ਰਾਲਸਟਨ ਇਕ ਮਸਤ ਮੌਲਾ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ| ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ,ਚਟਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਟੀਸੀਆਂ, ਪਰਬਤਾਂ, ਨੀਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ‘ਤੇ ਆਉਣਾ-ਜਾਣਾ ਉਸਦਾ ਸ਼ੌਕ ਹੈ ਜਾਂ ਇਉਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਨਜ਼ਾਰਿਆਂ ਦਾ ਦੀਵਾਨਾ ਕੁੱਦਕੜ ਹੈ। ਅਕਸਰ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰ, ਯਾਰਾਂ, ਦੋਸਤਾਂ, ਮਿਤਰਾਂ, ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸੇ ਬਿਨਾ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਕੁਦਰਤ ਰਾਣੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਵਸੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੋਇਆ ਖਾਈਆਂ ਵਿਚ ਉਤਰ ਕੇ ਨਜ਼ਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਸਤੀ ਵਿਚ ਡੁਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਦੀ ਕਿਸੇ ਸੈਲਾਨੀ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਦੀ ਸੈਰ ਕਰਨ ਤੇ ਟਿੱਲੇ-ਟਿੱਬੇ, ਘਾਟੀਆਂ ਬਾਰੇ ਜਾਨਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਾਈਡ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ| ਇਕ ਸਨਿਚਰਵਾਰ ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਦੀ ਸੈਰ ਨੂੰ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ
ਹੈ। ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਮਿਲੇ ਦੋ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦਾ ਗਾਈਡ ਬਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੈਰ ਕਰਾ ਕੇ ਬੜਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਉਹ ਬੇਖੁਦੀ ਤੇ ਮਸਤੀ ਵਿਚ ਮਗਨ ਛਾਲ-ਛੜਪੇ ਮਾਰਦਾ, ਉਛੱਲ-ਕੁੱਦਮ ਕਰਦਾ ਡੂੰਘੀ ਖੱਡ ਵਿਚ ਉਤਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਰੱਬ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਜਿਉਂ ਹੀ ਘਾਟੀ ਦੀ ਤਰੇੜ ਰਾਹੀਂ ਉਪਰ ਆਉਣ ਲਗਦਾ ਹੈ, ਇਕ ਭਾਰੀ ਗੋਲ ਪੱਥਰ ਟੁੱਟ ਕੇ ਥੱਲੇ ਵੱਲ ਨੂੰ ਡਿਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸਦੀ ਕੂਹਣੀ ਤੋਂ ਅਗੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਹੱਥ ਸਮੇਤ ਥਲੇ ਦਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਖੂਨ ਵਹਿਣ ਲਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਕੱਢਣ ਲਈ ਬੜਾ ਜੋਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਪੱਥਰ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਹੈ, ਟਸ ਤੋਂ ਮਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹਰ ਹੀਲਾ ਵਰਤ ਕੇ ਬਾਂਹ ਕਢੱਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ| ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਹਾਦਸੇ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਣ ਲਗਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਸੈਲ ਫੋਨ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਭੁੱਲ ਆਇਆ ਹੈ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਹਵਾਸ ਉਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਡੂੰਘੀ ਖਾਈ ਦੀ ਵਿਰਲ ਵਿਚੋਂ ਉਪਰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ| ਕੋਈ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀ ਆਉਂਦਾ ਜੋ ਉਸਦੀ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕੇ| ਆਪਣੀ ਕਿੱਟ ਵਿਚੋਂ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਟੂਲ ਚਾਕੂ ਕੱਢ ਕੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਖੁਰਚ ਕੇ ਸਰਕਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਕੋਈ ਫਾਇਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਦਿਨ ਡੁਬਣ ਲਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਨ੍ਹੇਰਾ ਪਸਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਕੋਲ ਖਾਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਥੋੜਾ ਖਾਣਾ ਤੇ ਪੀਣ ਲਈ
ਪਾਣੀ ਦੀ ਇਕ ਬੋਤਲ ਹੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਖਾ ਕੇ ਗੁਜਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਦਾ ਇੰਤਜਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਵੀ ਉਸ ਤਰਫ ਕੋਈ ਰਾਹੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸਿਵਾਏ ਕੁਝ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਡਦੇ ਪੰਛੀ ਦਾ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਪ੍ਰਛਾਵਾਂ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਉਚੀ ਉਚੀ ਹੈਲਪ ਲਈ ‘ਵਾਜਾਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਦੂਸਰਾ ਦਿਨ ਵੀ ਬੀਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਘੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮਾਯੂਸੀ ਵੱਧਣ ਲਗਦੀ ਹੈ, ਮਜਬੂਰੀ ਇਕ ਦਰਦ ਵਾਂਗ ਉਭਰਦੀ ਹੈ, ਕਿੰਝ ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਏ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰਕੇ ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਚਟਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਦੀ ਜੁਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਕਾਮਯਾਬੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਅਚਾਨਕ ਹਨੇਰੀ ਝੁੱਲਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੀਂਹ ਵਰ੍ਹਨ ਲਗਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਉਮੀਦ ਜਾਗਦੀ ਹੈ
ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਪੱਥਰ ਹਿੱਲ ਜਾਵੇ ਤੇ ਬਾਂਹ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਵੇ ਪਰ ਉਸਦੀ ਇਹ ਉਮੀਦ ਵੀ ਬੁਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਗੋਂ ਬਾਰਸ਼ ਨਾਲ ਕੀੜੇ-ਮਕੌੜੇ ਖੁੱਡਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਜਿਸਮ ‘ਤੇ ਰੀਂਗਣ ਲਗਦੇ ਹਨ। ਟਿੱਡੇ ਤੇ ਬਿੰਡੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਕੁਰਬਲ ਕੁਰਬਲ
ਕਰਦੇ ਹਨ| ਪਛਤਾਵੇ ਨਾਲ ਸਟਪਾਉਂਦਾ ਹੈ| ਸੀਨੇ ਵਿਚ ਹੂਕ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਲਈ ਝੋਰਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਸੰਵਾਦ ਰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਦਾਜੇ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੈ| ਤੀਜਾ ਤੇ ਚੌਥਾ ਦਿਨ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤਕ ਕੋਈ ਸਹਾਇਤਾ ਨਹੀਂ, ਭੁੱਖਾ-ਭਾਣਾ ਹੈ ਤੇ ਪੀਣ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਿੰਰਤਰ ਉਸਦੀ ਹਾਲਤ ਖਰਾਬ ਹੋਣ ਲਗਦੀ ਹੈ| ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਦਸ਼ਾ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ ਸੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪੈਰ ਸੁਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ| ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਨੀਂਦਰ ਹੈ ਤੇ ਸਰੀਰ ਵੀ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲਗਦਾ ਹੈ| ਨਾ ਪੀਣ ਨੂੰ ਪਾਣੀ, ਨਾ ਖਾਣ ਨੂੰ ਖਾਣਾ, ਇਕ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਹਿਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਉਸਦੀ ਹਾਲਤ ਅਰਧ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ| ਉਹ ਆਪਣੀ ਬੇਬਸੀ ਤੇ ਸਟਪਟਾਉਂਦਾ ਹੈ| ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਰਿਸ ਰਹੇ ਖੂਨ ਦੇ ਕਤਰੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਪਿਆਸ ਬੁਝਾਉਂਦਾ ਹੈ| ਇਸ ਸੰਕਟ ਦੀ ਘੜੀ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲਗਦੀ ਹੈ। ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਵਕਤ ਗੁਜ਼ਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਆਸ ਟੁੱਟਣ ਲਗਦੀ ਹੈ| ਆਪੇ ਨਾਲ ਉਲਝਦਾ, ਕਦੇ ਜਿੱਤਦਾ, ਕਦੇ ਹਾਰਦਾ ਹੈ| ਉਸਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਅੰਤ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਲਦੀ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹ ਮੁਕ ਜਾਣਗੇ, ਬਸ ਇਹ ਹੀ ਪਲ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਆਖਰੀ ਪਲ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੈਮਕਾਰਡਰ ਕੈਮਰੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਲਈ ਆਖਰੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਭਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਹੈ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੌਤ ਵੱਲ ਵੱਧ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਬੀਤੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਯਾਰਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਬਿਤਾਏ ਪਲ, ਜਸ਼ਨ ਪਾਰਟੀਆਂ, ਮੌਜ-ਮਸਤੀ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਫਰਿਆਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਕੈਮਰਾ
ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਕਿ ਕਿ ਉਹ ਜਾਣ ਸਕਣ ਕਿ ਕਾਰਲਸਟਨ ਹੁਣ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹੈ|
ਅਚਾਨਕ ਅਰਧ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਥੋਂ ਤਾਕਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਹੋਸ਼ੋ-ਹਵਾਸ ਫਿਰ ਤੋਂ ਕਾਇਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੀਣ ਦੀ ਆਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਆਖਰੀ ਹੱਲਾ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ| ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਚਾਕੂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ‘ਤੇ ਕਿਸੇ ਕਸਾਈ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਤਾਹਾਸ਼ਾ ਚਾਕੂ ਮਾਰ ਕੇ ਨਾੜਾਂ ਤੇ ਹੱਡੀ ਕੱਟਣ ਲਈ ਪਰਛੰਡੇ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਪਣੀ ਬਾਂਹ ਕੂਹਣੀ ਤੋਂ ਅਗੇ ਦੋਫਾੜ ਕਰਨ ਵਿਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ| ਬਾਂਹ ਦਾ ਅਗਲਾ ਹਿੱਸਾ ਪੱਥਰ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਸਾਹ ਵਿਚ ਸਾਹ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ 65 ਫੁੱਟ ਉਚੇ ਤਿਲਕਵੇਂ ਤੇ ਢਲਾਣਦਾਰ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਖੱਡ ‘ਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ ਪਰ ਬਾਂਹ ਵਿਚੋਂ ਵੱਗ ਰਹੇ ਲਹੂ ਕਾਰਨ ਹਾਲਤ ਹੋਰ ਵੀ ਗੰਭੀਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ 8-10 ਮੀਲ ਤੱਕ ਵਿੰਗੀਆਂ, ਵਲ ਖਾਂਦੀਆਂ ਪਗਡੰਡੀਆਂ ਤੇ ਲੁੜ੍ਹਕਦਾ, ਰਿੜਦਾ, ਲੜਖੜਾਉਂਦਾ, “ਹੈਲਪ- ਹੈਲਪ” ਪੁਕਰਾਦਾ ਦੌੜਦਾ ਹੈ ਪਰ ਦੂਰ-ਦਰੇਡੇ ਤਕ ਕੋਈ ਰਾਹੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। ਆਖਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਸੈਲਾਨੀ ਜੋੜਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਮਦਦ ਲਈ ਕਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ| ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਉਸਦੀ
ਜਾਨ ਬਚਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸੱਚੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਸਕਰੀਨ ਪਲੇਅ ਡੈਨੀ ਬੌਇਲੇ ਤੇ ਸਾਈਮਨ ਬੋਇਫ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖੂਬਸੂਰਤ ਲਿਖਿਆ ਹੈ। ਡੈਨੀ ਬੌਇਲੇ ਦਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ ਉਤਮ ਹੈ| ਉਸਨੇ ਫਿਲਮ ਨੂੰ ਰੌਚਕ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਫਲੈਸ਼ ਬੈਕ ਸੀਨਾਂ ਦੀ,
ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸਾਊਂਡ ਇਫੈਕਟ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਭਰਪੂਰ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕੀਤਾ ਹੈ| ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜੀਆਂ ਦੇ ਸੀਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਲਾਤਮਿਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਫਿਲਮਾਏ ਗਏ ਹਨ| ਕਲਾਕਾਰ ਜੇਮਸ ਫਰੈਂਕੋ ਨੇ ਵੀ ਨਾਵਲ ਦੇ ਮੁਖ ਪਾਤਰ ਆਰੋਨ ਕਾਰਲਸਟਨ ਦਾ ਰੋਲ ਬਖੂਬੀ ਨਿਭਾਇਆ ਹੈ। ਮੇਕਅਪਮੈਨ ਟੋਨੀ ਗਾਰਡਨਰ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਕਾਰਲਸਟਨ ਦੀ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਬਦਲਦੀ ਅਵਸਥਾ
ਤੇ ਮਨੋਦਸ਼ਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮੇਕਅਪ ਵਿਚ ਤਬਦੀਲੀ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਸ਼ਲਾਘਾਯੋਗ ਹੈ। ਉਘੇ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਏ. ਆਰ. ਰਹਿਮਾਨ ਦਾ ਸੰਗੀਤ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਕੈਮਰਾਮੈਨ ਐਂਥਨੀ ਡੋਡ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ-ਵੱਡੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਨਾਲ ਕੈਮਰੇ ਵਿਚ ਕੈਦ ਕੀਤਾ ਹੈ| ਡੈਨੀ ਬੌਇਲੇ ਨੇ ਇਕ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਿਚ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਨੌਜਵਾਨ ਦੀ ਆਪ ਬੀਤੀ ਤੋਂ ਏਨੇ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਏ ਕਿ ਤੁਰੰਤ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ‘ਤੇ ਫਿਲਮ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸੋਚੀ| ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਾਹਸ, ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਉਮੀਦ ਦੀ ਜਿੰਦਾ ਜਾਗਦੀ ਮਿਸਾਲ ਹੈ| ਆਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਨਸਾਨ ਵੱਡੀ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਔਕੜ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ| ਆਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਹਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਵਿਚ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹੋ| ਇਹੋ ਇਸ ਫਿਲਮ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਹੈ। ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਮਨਮੋਹਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਦੇ
ਫਿਲਮਾਂਕਣ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਇਸ ਲਈ ਕਾਫੀ ਜੋਖਿਮ ਭਰੇ ਸ਼ਾਟ ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ ਰਾਹੀਂ ਲਏ ਗਏ| ਵਧੀਆ ਸੰਗੀਤ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਏ. ਆਰ.ਰਹਿਮਾਨ ਅਮੇਜ਼ਿੰਗ (ਹੈਰਾਨਕੁਨ) ਹੈ ਉਹ ਭਾਰਤ ਹੀ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸੰਗੀਤਕਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਹੈ| ਉਨ੍ਹਾਂ ਇਸ ਗੱਲ ‘ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਹਿਰ ਕੀਤੀ ਕਿ ਫਿਲਮ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਈ ਹੈ। ਵਰਨਣਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਫਿਲਮ ਵਿਚ ਡੈਨੀ ਬੌਇਲੇ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿਰਮਾਤਾ ਕ੍ਰਿਸਟਨ ਕਾਲਸਟਨ, ਕੈਮਰਾਮੈਨ ਡੋਡ, ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਏ ਆਰ ਰਹਿਮਾਨ, ਸਕਰੀਨਪਲੇਅ ਰਾਈਟਰ ਸਾਈਮਨ ਬੋਇਫੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਉਹੀ ਟੀਮ ਹੈ ਜਿਸਨੇ “ਸੱਲਮਡਾਗ ਮਿਲੀਅਨੇਅਰ” ਫਿਲਮ ਰਾਹੀਂ ਢੇਰ ਸਾਰੇ ਆਸਕਰ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤੇ ਸਨ| ਹੁਣ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂਘ ਹੈ ਕਿ ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਡੇਨੀ ਬੌਇਲੇ ਦੀ ਤਾਜਾ ਫਿਲਮ “127 ਆਵਰਜ਼” ਆਸਕਰ ਵਿਚ ਹੰਗਾਮਾ ਕਰ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤ ਸਕੇਗੀ।

-ਸੁਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਭਾਟੀਆ

ਫਿਲਮ ਦਾ ਟ੍ਰੇਲਰ ਵੇਖੋ