ਕਾਫਕਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ : ਭਰਾ ਦਾ ਕਤਲ

(ਫਰਾਂਜ ਕਾਫਕਾ : ਜਰਮਨੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਯਹੂਦੀ ਨਾਵਲਕਾਰ । ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਾਫਕਾ ਨੂੰ ਉਮਰ ਭਰ ਹਲਕਾ – ਹਲਕਾ ਬੁਖਾਰ ਰਿਹਾ । ਉਨ੍ਹਾਂਨੇ ਸਾਰਾ ਸਾਹਿਤ ਉਸੀ ਬੁਖਾਰ ਦੀ ਤਪਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ । ਅਤੇ ਇਹ ਬੁਖਾਰ ਮਿਲੇਨਾ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਬੁਖਾਰ ਸੀ । ਮਹਾਨ ਕਥਾਕਾਰ ਫਰਾਂਜ ਕਾਫਕਾ ਦਾ ਜਨਮ 3 ਜੁਲਾਈ 1883 ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਗ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਮ੍ਰਿਤੂ: 3 ਜੂਨ 1924 , ਵਿਆਨਾ)


ਚਸ਼ਮਦੀਦ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੱਤਿਆ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ : ਹਤਿਆਰਾ , ਸ਼ਮਾਰ , ਇੱਕ ਚਿੱਟੀ ਚਾਨਣੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਕਰੀਬ 9 ਵਜੇ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਸੱਟ ਲਗਾਏ ਖਡ਼ਾ ਸੀ , ਉਸੀ ਜਗ੍ਹਾ ਉਸਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵੇਜ , ਆਪਣੇ ਦਫਤਰ ਵਾਲੀ ਗਲੀ ਤੋਂ ਘਰ ਵਾਲੀ ਗਲੀ ਦੇ ਵੱਲ ਮੁੜਦਾ ਸੀ । ਰਾਤ ਦੀ ਹਵਾ ਠੰਡੀ ਕੰਪਕੰਪਾਤੀ ਸੀ , ਤੱਦ ਵੀ ਸ਼ਮਾਰ ਨੇ ਬਰੀਕ ਨੀਲੀ ਕਮੀਜ ਹੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ , ਜੈਕਿਟ ਦੇ ਬਟਨ ਵੀ ਖੁੱਲੇ ਸਨ । ਉਸਨੂੰ ਜਰਾ ਵੀ ਠੰਡ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਇਧਰ – ਉੱਧਰ ਟਹਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ – ਅੱਧਾ ਛੁਰਾ ਅੱਧਾ ਘਰੇਲੂ ਚਾਕੂ-ਉਸਨੇ ਮਜਬੂਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਧਾਰ ਨੰਗੀ ਸੀ । ਉਸਨੇ ਚੰਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਚਾਕੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ , ਬਲੇਡ ਲਿਸਕ ਰਹੀ ਸੀ , ਸ਼ਮਾਰ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ , ਉਸਨੇ ਫੁਟਪਾਥ ਦੇ ਪੱਥਰ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਰਗੜਿਆ ਤੇ ਚੰਗਿਆੜੀਆਂ ਨਿਕਲੀਆਂ , ਓਏ ਕਿਤੇ ਖ਼ਰਾਬ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ ਗਿਆ ਹੋਵੇ , ਸ਼ਾਇਦ ਹੋਰ ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਕਿਸੇ ਕਟ ਫਟ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੁੱਤੇ ਦੇ ਸੋਲ ਦੇ ਉੱਤੇ ਵਾਇਲਿਨ – ਬੋ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੇਰਿਆ , ਉਹ ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਅੱਗੇ ਝੁਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੋਨਾਂ ਆਵਾਜਾਂ ਨੂੰ : ਆਪਣੇ ਬੂਟ ਤੇ ਸਾਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਚਾਕੂ ਅਤੇ ਅਗਲ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਬਦਕਿਸਮਤ ਗਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠਦੀ ਕਿਸੇ ਖਟਖਟਾਹਟ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਰਿਹਾ । ਘਰੇਲੂ ਕੰਮ ਕਾਜੀ ਕੋਈ ਨਾਗਰਿਕ , ਪਲਾਸ , ਨੇੜੇ ਹੀ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਖਿਡ਼ਕੀ ਤੋਂ ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ , ਮਗਰ ਉਹ ਕਿਉਂ ਚੁਪ ਰਿਹਾ ? ਜਰਾ ਮਾਨਵੀ ਸੁਭਾਅ ਦੇ ਰਹੱਸ ਨੂੰ ਤਾਂ ਵੇਖੋ । ਆਪਣੇ ਸਥੂਲ ਸ਼ਰੀਰ ਤੇ ਡਰੈਸਿੰਗ ਗਾਉਨ ਦੇ ਫੰਦੇ ਕਸੀਂ ਅਤੇ ਕਾਲਰਾਂ ਨੂੰ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹਾਈਂ ਉਹ ਬਸ ਸਿਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖਦਾ ਖਡ਼ਾ ਰਿਹਾ । ਹੋਰ ਪੰਜ ਘਰ ਅੱਗੇ , ਗਲੀ ਦੇ ਉਲਟੇ ਪਾਸੇ , ਆਪਣੇ ਨਾਇਟ ਗਾਊਨ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਫਰ ਕੋਟ ਪਹਿਨੀਂ ਸ੍ਰੀਮਤੀ ਵੇਜ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਵਾਰ – ਵਾਰ ਝਾਕ ਰਹੀ ਸੀ , ਜੋ ਅੱਜ ਰਾਤ ਘਰ ਪਰਤਣ ਵਿੱਚ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਏਨੀ ਦੇਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਅਖੀਰ ਵੇਜ ਦੇ ਦਫਤਰ ਦੀ ਘੰਟੀ ਬਜੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਜੋਰ ਨਾਲ ਬਜੀ , ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਪਾੜਦੀ ਹੋਈ , ਅਤੇ ਰਾਤ ਪਾਲੀ ਦਾ ਮੇਹਨਤਕਸ਼ ਮਜਦੂਰ , ਵੇਜ ਇਮਾਰਤ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ , ਸਿਰਫ ਘੰਟੀ ਦੀ ਆਵਾਜ ਹੀ ਉਸਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੂਚਕ ਸੀ । ਅਚਾਨਕ ਫੁਟਪਾਥ ਤੇ ਉਸਦੇ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਹਲਕੀ ਹਲਕੀ ਥਪ ਥਪ ਉਭਰੀ । ਪਲਾਸ ਹੋਰ ਜਿਆਦਾ ਅੱਗੇ ਝੁਕ ਗਿਆ । ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਗੱਡ ਕੇ ਸਭ ਕੁੱਝ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ । ਸ੍ਰੀਮਤੀ ਵੇਜ ਨੇ ਘੰਟੀ ਤੋਂ ਆਸ਼ਮੰਦ ਹੋ ਕੇ , ਫਟਾਫਟ ਆਪਣੀ ਖਿਡ਼ਕੀ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ , ਲੇਕਿਨ ਸ਼ਮਾਰ ਦੁਬਕਿਆ ਹੀ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਭਾਗ ਨੰਗਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਫੁਟਪਾਥ ਤੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਦਬ ਦਿੱਤਾ , ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਕੁੱਝ ਠੰਡ ਨਾਲ ਜੰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ , ਮਗਰ ਸ਼ਮਾਰ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਦਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਠੀਕ ਉਸੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਗਲੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਸਨ ਵੇਜ ਇੱਕ ਪਲ ਸੁਸਤਾਇਆ , ਸਿਰਫ ਉਸਦੀ ਹੱਥ ਵਾਲੀ ਸੋਟੀ ਘੁੰਮ ਕੇ ਦੂਜੀ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ । ਇੱਕਦਮ ਅਚਾਨਕ , ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨੀਲ ਸੁਨਹਿਰੀ ਝਲਕ ਦਿਖਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਹਾਕ ਮਾਰੀ ਹੋਵੇ । ਬੇਖਬਰ ਉਹ ਉੱਤੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਣ ਲੱਗਾ , ਬੇਖਬਰ ਹੀ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੈਟ ਉਤਾਰਿਆ ਅਤੇ ਵਾਲਾਂ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ , ਓਥੇ ਉੱਤੇ ਜੋ ਕੁੱਝ ਸੀ ਉਹ ਕੁਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਅਜਿਹੇ ਕਿਸੇ ਪੈਟਰਨ ਵਿੱਚ ਢਲਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਮੰਡਰਾ ਰਹੇ ਸੰਕਟ ਦੀ ਭਿਣਕ ਦੇ ਸਕੇ , ਸਭ ਕੁੱਝ ਆਪਣੀਆਂ ਅਰਥਹੀਨ , ਅਭੇਦ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਅਟਲ ਸੀ । ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਤਿਅੰਤ ਖਬਰਦਾਰੀ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਸੀ ਕਿ ਵੇਜ ਚੱਲਦਾ ਹੀਚੱਲੀ ਜਾਵੇ , ਮਗਰ ਉਹ ਤਾਂ ਸ਼ਮਾਰ ਦੇ ਚਾਕੂ ਦੇ ਵੱਲ ਹੀ ਚੱਲਿਆ । ‘ਵੇਜ’ ਸ਼ਮਾਰ ਚੀਕਿਆ । ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੰਜਿਆਂ ਦੇ ਜੋਰ ਖਡ਼ਾ ਸੀ , ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਖਿਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ , ਚਾਕੂ ਤਿੱਖੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਹੇਠਾਂ ਝੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ,’ ਵੇਜ ਤੂੰ ਹੁਣ ਜੂਲੀਆ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕੇਂਗਾ ।’ ਅਤੇ ਮੂਹਰਿਉਂ ਗਲ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਮਗਰੋਂ ਗਲ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਢਿੱਡ ਵਿੱਚ ਸ਼ਮਾਰ ਦਾ ਚਾਕੂ ਜਾ ਘੁਸਿਆ । ਫੱਵਾਰੇ ਦੀ ਜਿਵੇਂ ਟੂਟੀ ਖੋਲ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੋਵੇ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂਦੀ ਅਵਾਜ ਵੇਜ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੀ । ਖਤਮ , ਸ਼ਮਾਰ ਬੋਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਥਪਥ ਗਿੱਲੇ ਚਾਕੂ ਨੂੰ ਨਜਦੀਕ ਘਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਗੱਡ ਦਿੱਤਾ । ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਰਮ ਆਨੰਦ , ਇੱਕ ਰਾਹਤ ਅਨੂਪਮ ਵਿਸਮਾਦ , ਦੂਜੇ ਦਾ ਖੂਨ ਡੋਲਣ ਵਿੱਚ । ਵੇਜ ਪੁਰਾਣਾ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਸਾਥੀ , ਗਹਿਰਾ ਦੋਸਤ , ਸ਼ਰਾਬ ਖ਼ਾਨੇ ਦਾ ਹਮਪਿਆਲਾ , ਤੂੰ ਪਿਆਰੇ ਇਸ ਗਲੀ ਦੀ ਹਨ੍ਹੇਰੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਗਲ – ਗਲ ਕੇ ਰਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈਂ । ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਖੂਨ ਦਾ ਇੱਕ ਬੁਲਬੁਲਾ ਭਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੈ , ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੁਣਕਾ ਮਾਰਦਾ ਅਤੇ ਤੂੰ ਸਿਫ਼ਰ ਵਿੱਚ ਲੁਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ , ਸਾਰੇ ਸੁਪਨੇ ਜੋ ਉਗਦੇ ਹਨ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਫੁੱਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ , ਤੇਰਾ ਲੌਂਦਾ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਪਿਆ ਹੈ , ਹਰ ਠੋਕਰ ਤੋਂ ਬੇਅਸਰ , ਲੇਕਿਨ ਇਹਨਾਂ ਬੇਜ਼ਬਾਨ ਸਵਾਲਾਂ ਨੂੰਉਠਾਉਣ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ ? ਪਲਾਸ ਆਪਣੇ ਸ਼ਰੀਰ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਏ ਡਰ ਅਤੇ ਸੰਤਾਪ ਦੀ ਉਥੱਲ ਪੁਥਲ ਨਾਲ ਘੁਟਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਦੋ ਪਟ ਵਾਲੇ ਦਰਵਾਜੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਖਡ਼ਾ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਉਹ ਫਟਾਕ ਖੁੱਲ ਪਿਆ । ਸ਼ਮਾਰ ! ਸ਼ਮਾਰ ! ਮੈਂ ਸਭ ਕੁੱਝ ਵੇਖਿਆ , ਸਭ ਕੁੱਝ । ਪਲਾਸ ਅਤੇ ਸ਼ਮਾਰ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂੱਜੇ ਨੂੰ ਗੌਰ ਨਾਲ ਭਾਂਪਿਆ ਜਾਂਚਿਆ । ਜਾਂਚ ਕਰਕੇ ਪਲਾਸ ਨੂੰ ਸੰਤੋਸ਼ ਹੋਇਆ , ਸ਼ਮਾਰ ਕਿਸੇ ਫ਼ੈਸਲਾ ਤੇ ਨਹੀਂਪਹੁੰਚ ਪਾਇਆ । ਸ੍ਰੀਮਤੀ ਵੇਜ ਉਹਨਾਂ ਦੋਨਾਂ ਵੱਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਦੇ ਵਿੱਚੀ ਭੱਜਦੀ -ਭੱਜਦੀ – ਜਿਹੀ ਆਈ । ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸਦਮੇ ਨਾਲ ਇੱਕਦਮ ਕੁਮਲਾ ਗਿਆ ਸੀ । ਉਸਦਾ ਫਰ ਕੋਟ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਲਟਕ ਗਿਆ ਸੀ । ਉਹ ਵੇਜ ਦੇ ਉੱਤੇ ਜਾ ਡਿੱਗੀ , ਨਾਈਟ ਗਾਉਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਬੜਿਆ ਉਹ ਸ਼ਰੀਰ ਵੇਜ ਦਾ ਹੀ ਤਾਂ ਸੀ ਜੋੜੇ ਦੇ ਉੱਤੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਫਰ ਕੋਟ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕਬਰ ਦੀਦਭ ਹੋਵੇ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਆਏ ਸਨ । ਸ਼ਮਾਰ ਬੇਹੱਦ ਜੋਰ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਿਚਲਾਹਟ ਤੋਂ ਉਭਰਣ ਲਈ ਕਸ਼ਮਕਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਉਸਨੇ ਪੁਲਸੀਏ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਹੌਲੀ -ਹੌਲੀ ਕਦਮ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਲ ਖਿੱਚਦਾ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ।

Advertisements

About Satdeep ਸਤਦੀਪ ستدیپ

To the world you may be just one person, but to one person you may be the world. Brandi Snyder
This entry was posted in Uncategorized and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s