ਫ਼ਰਾਇਡ ਸੇ ਲੇ ਕਰ-ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ਪ੍ਰੀਤਮ

ਧਰਤੀ ਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਗੋਲ ਹੋਤੀ ਹੈ, ਇਨਸਾਨੀ ਉਮੀਦ ਭੀ ਗੋਲ ਹੋਤੀ ਹੈ। ਅਚਲਾ ਨੇ ਆਪਨੀ ਬੱਚੀ ਕੋ ਬਹਿਲਾਤੇ ਲੱਕੜੀ ਕੀ ਭਮੀਰੀ ਕੋ ਜ਼ੋਰ ਸੇ ਘੁਮਾਇਆ, ਬੱਚੀ ਬੜੀ ਮਸਤ ਹੋ ਕਰ ਭਮੀਰੀ ਕੋ ਦੇਖਨੇ ਲੱਗੀ ਔਰ ਅਚਲਾ ਸੋਚਨੇ ਲੱਗੀ, ਉਮੀਦ ਕੇ ਗੋਲ ਰਾਸਤੇ ਪਰ ਚਲਤੇ ਚਲਤੇ ਬਰਸੋਂ ਕੇ ਬਾਦ ਕੋਈ ਉਸ ਮੁਕਾਮ ਪੁਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਤਾ ਹੈ, ਜਹਾਂ ਸੇ ਕਭੀ ਉਸ ਨੇ ਚੱਲਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਆ ਥਾ। ਪਾਉਂ ਸਿਰਫ਼ ਠਟਕ ਕਰ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਤੇ, ਦਰਅਸਲ ਪਾਉਂ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਹੋਤੇ, ਰਾਸਤਾ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਤਾ ਹੈ। ਪਾਉਂ ਸਿਰਫ਼ ਠਿਠਕ ਜਾਤੇ ਹੈਂ ਲੇਕਿਨ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਸੇ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਨਾ, ਤਬ ਭੀ ਕੋਈ ਬਾਤ ਨਹੀਂ, ਲੇਕਿਨ ਪਾਉਂ ਕੀ ਉਸ ਠਿਠਕ ਕਾ ਕੋਈ ਕਿਆ ਕਰੇ? ਅਚਲਾ ਕੋ ਮਹਿਸੂਸ ਹੂਆ ਕਿ ਸੋਚੋਂ ਕੀ ਇਕ ਗਹਿਰੀ ਸੀ ਧੁੰਦ ਹਰ ਵਕਤ ਉਸ ਕੀ ਆਂਖੋਂ ਮੇਂ ਛਾਈ ਰਹਿਤੀ ਹੈ। ਕਭੀ ਕਭੀ ਉਸ ਕਾ ਜੀ ਭਰ ਕਰ ਰੋਨੇ ਕੋ ਦਿਲ ਕਰਤਾ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਵੋਹ ਕਭੀ ਰੋਈ ਨਹੀਂ। ਆਜ ਅਚਲਾ ਕੋ ਮਹਿਸੂਸ ਹੂਆ ਕਿ ਵੋਹ ਰੋਨੇ ਸੇ ਡਰ ਤੀ ਹੈ ਅਗਰ ਵੋਹ ਜੀ ਭਰ ਕਰ ਰੋ ਲੇਤੀ ਤੋ ਯੇ ਧੁੰਦ ਭੀ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸ ਕੀ ਆਂਖੋਂ ਸੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਤੀ, ਯੂੰ ਜੈਸੇ ਬਾਰਿਸ਼ ਬਰਸਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਸਾਰਾ ਆਸਮਾਨ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਤਾ ਹੈ …ਲੇਕਿਨ ਅਗਰ ਦੂਰ ਤੱਕ ਸਭ ਕੁਛ ਦਿਖਾਈ ਦੇਨੇ ਲੱਗ ਜਾਏ ਤੋ ਬੰਦ ਰਾਸਤੇ ਭੀ ਦਿਖਾਈ ਦੇਨੇ ਲਗਤੇ ਹੈਂ। ਅਚਲਾ ਬੰਦ ਰਾਸਤੇ ਕੋ ਦੇਖਨੇ ਸੇ ਡਰਤੀ ਥੀ। ਇਸ ਲੀਏ ਧੁੰਦ ਉਸ ਕੋ ਬੜੀ ਰਾਸ ਆਈ ਹੂਈ ਥੀ। ਧੁੰਦ ਮੇਂ ਇਕ ਗ਼ਲਤਫ਼ਹਿਮੀ ਹਰ ਵਕਤ ਕਾਇਮ ਰਹਿਤੀ ਹੈ ਕਿ ਅਗਰ ਆਗੇ ਕੁਛ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਤੋ ਯੇ ਧੁੰਦ ਕਾ ਕਸੂਰ ਹੈ, ਰਾਸਤੇ ਕਾ ਕਸੂਰ ਨਹੀਂ, ਯਕੀਨੀ ਤੌਰ ਸੇ ਯੇ ਮਲੂਮ ਕਰ ਲੇਨਾ ਕਿ ਆਗੇ ਕੋਈ ਰਾਸਤਾ ਨਹੀਂ, ਧੁੰਦ ਕੀ ਦੀ ਹੂਈ ਬੇਇਤਮਾਦੀ ਰਾਸ ਆਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਲੀਏ ਕੋਈ ਰਾਸਤਾ ਜ਼ਰੂਰ ਕਹੀਂ ਹੋਗਾ। ਅਚਲਾ ਜੈਸੇ ਪਹਿਲੇ ਕਭੀ ਨਹੀਂ ਰੋਈ ਥੀ, ਆਜ ਭੀ ਨਾ ਰੋਈ ਔਰ ਅਬ ਲਮਹਾ ਭਰ ਪਹਿਲੇ ਲੱਕੜੀ ਕੀ ਭਮੀਰੀ ਕੋ ਘੁਮਾਤੇ ਉਸ ਕੋ ਜੋ ਖ਼ਿਆਲ ਆਇਆ ਥਾ ਕਿ ਧਰਤੀ ਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਗੋਲ ਹੋਤੀ ਹੈ, ਉਮੀਦ ਭੀ ਗੋਲ ਹੋਤੀ ਹੈ… ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਸੇ ਭੂਲਾ ਦੇਨਾ ਚਾਹਤਾ। ਬੱਚੀ ਭਮੀਰੀ ਕੇ ਖੇਲ ਸੇ ਬੜੀ ਬਹਿਲ ਗਈ ਥੀ, ਆਪਨੀ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀਓਂ ਸੇ ਰੰਗ ਬਰੰਗੀ ਭਮੀਰੀ ਕੋ ਘੁਮਾਨੇ ਕਾ ਤਰੀਕਾ ਸੀਖਤੇ ਸੀਖਤੇ ਵੋਹ ਰੋਨਾ ਭੁੱਲ ਗਈ ਥੀ। ਅਚਲਾ ਬੱਚੀ ਕੇ ਪਾਸ ਸੇ ਉਠ ਕੇ ਡਰਾਇੰਗ ਰੂਮ ਮੇਂ ਚਲੀ ਗਈ। ਅਚਲਾ ਕੇ ਦਿਲ ਮੇਂ ਗੁਨਾਹ ਕਾ ਇਕ ਹਲ਼ਕਾ ਸਾ ਅਹਿਸਾਸ ਆਇਆ ਔਰ ਉਸ ਕੀ ਆਂਖੋਂ ਮੇਂ ਛਾਈ ਹੋਈ ਸੋਚੋਂ ਕੀ ਧੁੰਦ ਕੋ ਔਰ ਗਹਿਰਾ ਕਰ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਸਾ ਅਪਨਾ ਘਰ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਖ਼ਾਵੰਦ ਕਮਾਊ ਭੀ ਹੈ, ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਭੀ, ਔਰ ਮੇਰੇ ਦੋ ਬੱਚੇ ਹੈਂ। ਇਕ ਬੇਟਾ ਇਕ ਬੇਟੀ। ਮੁਝੇ ਔਰ ਕਿਆ ਚਾਹੀਏ? ਅਚਲਾ ਨੇ ਆਪਨੇ ਆਪ ਸੇ ਸਵਾਲ ਕੀਆ, ਔਰ ਆਪਨੇ ਆਪ ਕੋ ਜੁਆਬਦੇਹੀ ਕੇ ਕਟਹਿਰੇ ਮੇਂ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਕੇ ਦੇਖਨੇ ਲੱਗੀ। ਜੁਆਬਦੇਹੀ ਕੇ ਕਟਹਿਰੇ ਮੇਂ ਖੜੀ ਹੋਈ ਅਚਲਾ ਕੇ ਪਾਸ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਥਾ ਲੇਕਿਨ ਉਸ ਕਾ ਚਿਹਰਾ ਮਾਸੂਮ ਭੀ ਥਾ ਔਰ ਸਾਦਾ ਭੀ, ਉਸ ਲੀਏ ਕਸੂਰ ਵਾਰ ਹੋਨੇ ਕਾ ਜੋ ਹਲ਼ਕਾ ਸਾ ਇਲਜ਼ਾਮ ਉਸ ਪਰ ਲਗਤਾ ਥਾ ਵੋਹ ਉਸ ਕੇ ਚਿਹਰੇ ਕੀ ਤਰਫ਼ ਦੇਖ ਕਰ ਠਹਿਰਤਾ ਨਹੀਂ ਥਾ। ਅਗਰ ਕਹੀਂ ਠਹਿਰਤਾ ਥਾ ਤੋ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤ ਮੇਂ ਨਹੀਂ ਆਤਾ ਥਾ। ਅਚਲਾ ਮਜ਼ੀਦ ਸੋਚੋਂ ਮੇਂ ਪੜਨੇ ਕੀ ਬਜਾਏ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਰਸਾਲੇ ਕੇ ਸਫ਼ਹਾਤ ਉਲਟਤੀ ਉਸ ਮੇਂ ਸੇ ਪੜ੍ਹਨੇ ਕੇ ਲੀਏ ਕਹਾਨੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਨੇ ਲੱਗੀ। ਇਕ ਕਹਾਨੀ ਕਾ ਉਨਵਾਨ ਅਚਲਾ ਕੋ ਬੜਾ ਦਿਲਚਸਪ ਮਲੂਮ ਹੂਆ , ‘ਬੇਟੀ ਮੀਟਸ ਹਰ ਡਰੀਮ ਬੁਆਏ’। ਔਰ ਕਹਾਨੀ ਕੋ ਪੜ੍ਹਤੇ ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਕੋ ਖ਼ਿਆਲ ਆਇਆ ਕਿ ਉਸ ਕੀ ਉਦਾਸੀ ਕੀ ਵਜ੍ਹਾ ਉਸ ਕੋ ਮਲੂਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਕਭੀ ਕਿਸੀ ਕੋ ਮੁਹੱਬਤ ਨਹੀਂ ਕੀ ,ਕਭੀ ਕਿਸੀ ਕੇ ਚਿਹਰੇ ਕੋ ਤਰਸ ਕਰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਾ ਔਰ ਉਸ ਕੀ ਤਰਫ਼ ਕਭੀ ਕਿਸੀ ਨੇ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੜਪ ਕਰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਾ ਕਿ ਉਸ ਕਾ ਚਿਹਰਾ ਇਕ ਮਾਮੂਲੀ ਔਰਤ ਕੇ ਚਿਹਰੇ ਕੀ ਬਜਾਏ ਕਿਸੀ ਪਰੀ ਕਾ ਯਾ ਕਿਸੀ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦੀ ਕਾ ਚਿਹਰਾ ਬਣ ਜਾਤਾ।।। ਉਸ ਕੋ ਅਪਨਾ ਖ਼ਾਵੰਦ ਅੱਛਾ ਲਗਤਾ ਥਾ। ਲੇਕਿਨ ਯੇ ਅੱਛਾ ਲੱਗਨਾ ਉਸ ਕੇ ਦਿਲ ਕੇ ਦਰਦ ਮੇਂ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੂਆ ਥਾ… ਯੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕੀ ਜ਼ਰੂਰਤੋਂ ਮੇਂ ਸੇ ਪੈਦਾ ਹੂਆ ਥਾ।ਘਰ ਕੀ ਔਰ ਹਿਫ਼ਾਜ਼ਤ ਕੀ ਜ਼ਰੂਰਤੋਂ ਮੇਂ ਸੇ… ਜ਼ਰੂਰਤੋਂ ਕੀ ਤਕਮੀਲ ਹੋਂਟੋਂ ਕੀ ਪਿਆਸ ਕੋ ਬੁਝਾਨੇ ਵਾਲ਼ਾ ਪਾਨੀ ਹੋਤਾ ਹੈ। ਅਚਲਾ ਨੇ ਸੋਚਾ ਔਰ ਸੋਚਾ । ਪਾਨੀ ਮੇਂ ਇਕ ਮਾਮੂਲੀ ਆਸੂਦਗੀ ਹੋਤੀ ਹੈ, ਲੇਕਿਨ ਨਸ਼ਾ ਨਹੀਂ। ਰੋਮਾਂਸ ਇਕ ਨਸ਼ਾ ਹੋਤਾ ਹੈ, ਯੇ ਨਸ਼ਾ ਰਾਤ ਕੀ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਮੇਂ ਖ਼ਾਬ ਬਣ ਕਰ ਬੋਲਤਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਭੀ ਬੇਦਾਰੀ ਮੇਂ ਹੋਂਟੋਂ ਕੇ ਗੀਤ ਬਣ ਕਰ ਬੋਲਤਾ ਹੈ… ਯੇ ਮਰਦ ਕੇ ਸਿਰ ਚੜ੍ਹ ਕਰ ਬੋਲਤਾ ਹੈ ਯੇ ਔਰਤ ਕੀ ਛਾਤੀ ਮੇਂ ਉੱਤਰ ਕਰ ਬੋਲਤਾ ਹੈ… ਔਰ ਅਚਲਾ ਕੋ ਮਹਿਸੂਸ ਹੂਆ ਕਿ ਉਸ ਕੀ ਔਰ ਉਸ ਕੇ ਖ਼ਾਵੰਦ ਕੀ ਸਰਦ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕੀ ਬੁਨਿਆਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਥੀ, ਕਿ ਉਨਹੋਂ ਨੇ ਕਭੀ ਉਸ ਨਸ਼ੇ ਕਾ ਘੁੰਟ ਭਰ ਕਰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਾ ਥਾ। ਉਸ ਕੋ ਐਮ ਏ ਮੇਂ ਪੜ੍ਹਤੀ ਕੋ ਕਾਲਜ ਮੇਂ ਸੇ ਉਠਵਾ ਕਰ ਉਸ ਤਨਵੀਰ ਨਾਮ ਕੇ ਆਦਮੀ ਕੇ ਸਾਥ ਬਿਆਹ ਦੀਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾ ਅੱਛਾ ਵਕਤ ਹਾਥ ਸੇ ਜਾਨੇ ਨਹੀਂ ਦੇਨਾ ਚਾਹੀਏ ਥਾ ਔਰ ਉਸ ਤਨਵੀਰ ਨਾਮ ਕੇ ਆਦਮੀ ਕੋ ਜਬ ਅੱਛੀ ਮੁਲਾਜ਼ਮਤ ਮਿਲ ਗਈ , ਤੋ ਉਸ ਕੋ ਉਸ ਅਚਲਾ ਨਾਮ ਕੀ ਤਾਲੀਮ ਯਾਫ਼ਤਾ ਔਰ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਲੜਕੀ ਸੇ ਬਿਆਹ ਦੀਆ ਗਿਆ ਥਾ, ਕਿ ਕਮਾਨੇ ਵਾਲੇ ਮਰਦ ਕਾ ਘਰ ਜਲਦ ਆਬਾਦ ਹੋ ਜਾਨਾ ਚਾਹੀਏ ਵਰਨਾ ਉਸ ਕੋ ਕੋਈ ਐਬ ਲੱਗ ਜਾਤਾ ਹੈ ਤੋ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਨਵੀਰ ਅਚਲਾ ਕੀ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਕੇ ਗੁਜ਼ਰਨੇ ਕਾ ਜ਼ਰੀਆ ਬਣ ਗਿਆ ਥਾ ਔਰ ਅਚਲਾ ਤਨਵੀਰ ਕੋ ਐਬੋਂ ਮੇਂ ਪੜਨੇ ਸੇ ਬਚਾਨੇ ਕਾ ਜ਼ਰੀਆ। ਔਰ ਅਚਲਾ ਕੋ ਜਹਾਂ ਆਪਨੇ ਆਪ ਪਰ ਤਰਸ ਆਇਆ, ਆਪਨੇ ਖ਼ਾਵੰਦ ਪਰ ਭੀ ਤਰਸ ਆਗਿਆ। ਤਰਸ ਮੇਂ ਇਕ ਪਿਆਰ ਭੀ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਤਾ ਹੈ। ਅਚਲਾ ਕੋ ਆਪਨੇ ਆਪ ਸੇ ਭੀ ਪਿਆਰ ਆਇਆ ਔਰ ਆਪਨੇ ਖ਼ਾਵੰਦ ਕੇ ਸਾਥ ਭੀ… ਲੇਕਿਨ ਜੋ ਪਿਆਰ ਤਰਸ ਮੇਂ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਤਾ ਹੈ ਉਸ ਮੇਂ ਇਕ ਬੇਬਸੀ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਤੀ ਹੈ ਯੇ ਬੇਬਸੀ ਅਗਰ ਇਕ ਪਲ਼ ਪਿਆਰ ਕੀ ਸੂਰਤ ਇਖ਼ਤਿਆਰ ਕਰਤੀ ਹੈ ਤੋ ਦੂਸਰੇ ਪਲ਼ ਗ਼ੁੱਸੇ ਕੀ। ਅਚਲਾ ਕੋ ਆਪਨੇ ਆਪ ਪਰ ਭੀ ਗ਼ੁੱਸਾ ਆਗਿਆ, ਔਰ ਆਪਨੇ ਖ਼ਾਵੰਦ ਪਰ ਭੀ। ਸ਼ਾਦੀ ਕੀ ਇਕ ਰਸਮ ਨੇ ਉਸ ਨਸ਼ੇ ਕੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੇ ਲੀਏ ਮਮਨੂਅ ਕਰ ਦੀਆ ਹੈ। ਅਚਲਾ ਨੇ ਇਕ ਕਪਕਪੀ ਖਾ ਕਰ ਸੋਚਾ। ਦੁਨੀਆ ਮੇਂ ਹਜ਼ਾਰੋਂ ਪਿਆਲੇ ਨਸ਼ੇ ਸੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹੋਂਗੇ, ਔਰ ਉਨ ਕੋ ਪੀਨੇ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰੋਂ ਮੋਹ ਕਾ, ਲੇਕਿਨ ਸ਼ਾਦੀ ਕੀ ਇਕ ਰਸਮ ਕੇ ਬਾਦ ਨਸ਼ੇ ਕਾ ਪਿਆਲਾ ਭੀ ਮਮਨੂਅ ਹੋ ਜਾਤਾ ਹੈ ਔਰ ਮੌਕਾ ਭੀ। ਔਰ ਚਾਹੇ ਪਿਆਲੇ ਔਰ ਮੋਹ ਕਾ ਦੋਨੋਂ ਚੀਜ਼ੀਂ ਦੋ ਬਾਲਸ਼ਤ ਕੇ ਫ਼ਾਸਲੇ ਪਰ ਪੜੀ ਹੋਈ ਹੂੰ… ਅਚਲਾ ਕੋ ਬਾਦਲੋਂ ਮੇਂ ਫੁੱਟੀ ਇਕ ਬਿਜਲੀ ਕੀ ਚਮਕ ਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਪਨਾ ਨਯਾ ਹਮਸਾਇਆ ਯਾਦ ਆਇਆ। ਪੂਰੇ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਹੋ ਗਏ ਥੇ। ਉਸ ਕੋ ਵਹਾਂ ਰਹਿਤੇ। ਪਹਿਲੇ ਪਾਂਚ ਦਿਨ ਤੋ ਮਲੂਮ ਨਾ ਹੂਆ ਕਿ ਵੋਹ ਕੌਣ ਥਾ । ਘਰ ਮੇਂ ਆਤੇ ਵਕਤ ਭੀ ਵੋਹ ਅਕੇਲਾ ਹੋਤਾ ਥਾ, ਜਾਤੇ ਵਕਤ ਭੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਰੂਰਤ ਕੀ ਚੀਜੇਂ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰ ਕੇ ਆਪਨੇ ਕੁਨਬੇ ਕੋ ਗਾਉਂ ਸੇ ਲਾਨਾ ਥਾ ਮਗਰ ਫਿਰ ਛਟੇ ਦਿਨ ਉਸ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੇ ਆਗੇ ਉਸ ਕੇ ਨਾਮ ਕੀ ਪਲੇਟ ਲੱਗ ਗਈ ਥੀ। ਉਸ ਕਾ ਨਾਮ ਮਲੂਮ ਹੋ ਗਿਆ ਥਾ। ਰਾਜ ਵਰਮਾ ਔਰ ਉਸ ਕੇ ਸਾਥ ਅਚਲਾ ਕੇ ਬਾਪ ਕੋ ਬਾਤੇਂ ਕਰਤੇ ਯੇ ਭੀ ਮਲੂਮ ਹੋ ਗਿਆ ਥਾ ਕਿ ਵੋਹ ਇਕ ਅਖ਼ਬਾਰ ਮੇਂ ਬਤੌਰ ਪ੍ਰੈੱਸ ਰਿਪੋਰਟਰ ਕਾਮ ਕਰਤਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਦੀ ਸ਼ੁਦਾ ਨਹੀਂ। ਰਾਤ ਕੋ ਬੜੀ ਦੇਰ ਸੇ ਕਾਮ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਕੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਤਾ, ਸੁਬ੍ਹਾ ਦੇਰ ਤੱਕ ਸੋਤਾ ਔਰ ਦੁਪਹਿਰ ਕੋ ਖਾਨਾ ਖਾ ਕਰ ਘਰ ਸੇ ਜਾਤਾ ਔਰ ਅਚਲਾ ਕੋ ਉਸ ਕੀ ਪਿਆਸੀ ਪਿਆਸੀ ਆਂਖੇਂ ਯਾਦ ਆਈਂ। ਅਚਲਾ ਕੇ ਕਮਰੇ ਕੀ ਇਕ ਖਿੜਕੀ ਉਸ ਕੇ ਸਹਿਣ ਕੀ ਤਰਫ਼ ਖੁਲਤੀ ਥੀ ਔਰ ਸੁਬ੍ਹਾ ਗਿਆਰਾ ਬਜੇ ਜਬ ਅਚਲਾ ਘਰ ਕੇ ਕਾਮ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਕੇ ਆਪਨੇ ਖ਼ਾਵੰਦ ਕੋ ਰਵਾਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਨੇ ਬੇਟੇ ਕੋ ਸਕੂਲ ਭੇਜ ਕਰ ਔਰ ਆਪਨੀ ਬੇਟੀ ਕੋ ਨਹਿਲਾ ਧੁਲਾ ਕਰ ਪੰਘੂੜੇ ਮੇਂ ਸੁਲਾ ਕਰ ਆਪਨੇ ਕਮਰੇ ਮੇਂ ਆਤੀ ਥੀ ਤੋ ਖਿੜਕੀ ਮੇਂ ਸੇ ਦੇਖ ਸਕਤੀ ਥੀ ਕਿ ਰਾਜ ਵਰਮਾ ਆਪਨੇ ਸਹਿਣ ਮੇਂ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਪਾਮ ਕੇ ਬੜੇ ਸੇ ਗਮਲੇ ਕੇ ਪਾਸ ਕੁਰਸੀ ਰਖ ਕਰ ਅਖ਼ਬਾਰ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੋਤਾ ਥਾ। ਅਖ਼ਬਾਰ ਸੇ ਨਿਗਾਹੇਂ ਉੱਠਾ ਕਰ ਰਾਜ ਵਰਮਾ ਨੇ ਕਈ ਬਾਰ ਅਚਲਾ ਕੋ ਦੇਖਾ ਥਾ, ਔਰ ਅਚਲਾ ਕੋ ਉਸ ਕੀ ਪਿਆਸੀ ਆਂਖੋਂ ਸੇ ਇਕ ਖ਼ੌਫ਼ ਆਇਆ ਥਾ ਔਰ ਫਿਰ ਗੁਜ਼ਸ਼ਤਾ ਮਾਹ ਸੇ ਅਚਲਾ ਨੇ ਵੋਹ ਖਿੜਕੀ ਖੋਲ੍ਹਨਾ ਛੋੜ ਦੀ ਥੀ ਔਰ ਜਬ ਸੇ ਅਚਲਾ ਨੇ ਵੋਹ ਖਿੜਕੀ ਖੋਲ੍ਹਨਾ ਛੋੜ ਦੀਆ ਥਾ ਉਸ ਵਕਤ ਸੇ ਵਹ ਰਾਜ ਵਰਮਾ ਕੀ ਆਂਖੋਂ ਕੋ ਭੀ ਭੁੱਲ ਗਈ ਥੀ, ਆਂਖੋਂ ਕੀ ਪਿਆਸ ਕੋ ਭੀ, ਔਰ ਪਿਆਸ ਕੇ ਖ਼ੌਫ਼ ਕੋ ਭੀ। ਆਜ ਅਚਲਾ ਕੋ ਆਪਨੇ ਅੰਦਰ ਬੇਦਾਰ ਹੂਈ ਪਿਆਸ ਨੇ ਉਸ ਕੋ ਰਾਜ ਵਰਮਾ ਕੀ ਆਂਖੋਂ ਕੀ ਪਿਆਸ ਕੀ ਯਾਦ ਦਿਲਾ ਦੀ। ਔਰ ਪਿਆਸ ਸੇ ਖ਼ੁਸ਼ਕ ਹੋਂਟੋਂ ਪਰ ਜ਼ਬਾਨ ਫੇਰ ਕਰ ਅਚਲਾ ਨੇ ਸੋਚਾ , ਜੋ ਨਸ਼ਾ ਸ਼ਾਦੀ ਕੀ ਇਕ ਰਸਮ ਕੇ ਬਾਦ ਬੀਵੀ ਔਰ ਖ਼ਾਵੰਦ ਕੇ ਲੀਏ ਮਮਨੂਅ ਹੋ ਜਾਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਕਾ ਗ਼ੁੱਸਾ ਵੋਹ ਦੋਨੋਂ ਆਪਨੇ ਆਪ ਪਰ ਭੀ ਨਿਕਾਲ ਲੇਤੇ ਹੈਂ ਔਰ ਇਕ ਦੂਸਰੇ ਪਰ ਭੀ। ਦੋਨੋਂ ਆਪਨੇ ਆਪਨੇ ਹੋਂਟੋਂ ਪਰ ਜ਼ਬਾਨ ਫੇਰਤੇ ਇਕ ਦੂਸਰੇ ਕੇ ਕਰੀਬ ਬੈਠ ਕਰ ਇਕ ਦੂਸਰੇ ਕੀ ਜਾਸੂਸੀ ਕਰਤੇ ਹੈਂ। ਔਰ ਅਚਲਾ ਨੇ ਜਾਸੂਸੀ ਲਫ਼ਜ਼ ਕੋ ਬੜੀ ਨਫ਼ਰਤ ਕੇ ਸਾਥ ਦੇਖਤੇ ਡਰਾਇੰਗ ਰੂਮ ਮੇਂ ਸੇ ਆਪਨੇ ਸੋਨੇ ਕੇ ਕਮਰੇ ਮੇਂ ਜਾ ਕਰ ਰਾਜ ਵਰਮਾ ਕੇ ਸਹਿਣ ਮੇਂ ਖੁਲਤੀ ਆਪਨੀ ਖਿੜਕੀ ਕੋ ਖੋਲ ਦੀਆ ਥਾ। ਅਚਲਾ ਕੋ ਮਲੂਮ ਨਹੀਂ ਆਪਨੇ ਪਰ ਗ਼ੁੱਸਾ ਆਇਆ ਕਿ ਖ਼ਾਲੀ ਕੁਰਸੀ ਪਰ, ਉਸ ਕੇ ਮਾਥੇ ਪਰ ਇਕ ਬੜੀ ਲੰਬੀ ਤਿਊੜੀ ਪੜ ਗਈ ਔਰ ਫਿਰ ਅਚਲਾ ਕੇ ਮਾਥੇ ਪਰ ਪੜੀ ਤਿਊੜੀ ਉਸ ਕੇ ਮਾਥੇ ਕੀ ਝਰਨਾਹਟ ਬਣ ਗਈ, ਰਾਜ ਆਪਨੇ ਕਮਰੇ ਮੇਂ ਆਕਰ ਅਚਾਨਕ ਸਹਿਣ ਮੇਂ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਚਲਾ ਨੇ ਬੜੀ ਦੇਰ ਕੇ ਬਾਦ ਖਿੜਕੀ ਖੋਲ੍ਹੀ , ਬੰਦ ਪੜੀ ਹੋਈ ਖਿੜਕੀ ਜਬ ਝਟਕੇ ਕੇ ਸਾਥ ਖੁੱਲੀ ਥੀ ਤੋ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸ ਮੇਂ ਸੇ ਨਿਕਲਤੀ ਆਵਾਜ਼ ਇਕ ਜ਼ੋਰ ਲੱਗਾ ਕਰ ਰਾਜ ਕੇ ਕਮਰੇ ਮੇਂ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਥੀ। ਯਾ ਸ਼ਾਇਦ ਅਚਲਾ ਕੇ ਧੜ ਕਿਤੇ ਦਿਲ ਕੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਹਿਸਤਾ ਸੇ ਰਾਜ ਕੇ ਕਾਨੋਂ ਮੇਂ ਚਲੀ ਗਈ ਥੀ, ਵੋਹ ਕਮਰੇ ਸੇ ਆਕਰ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਥਾ। ਰਾਜ ਨੇ ਖਿੜਕੀ ਮੇਂ ਖੜੀ ਹੋਈ ਅਚਲਾ ਕੀ ਤਰਫ਼ ਦੇਖਾ । ਰਾਜ ਕੀ ਆਂਖੇਂ ਪਿਆਸੀ ਪਿਆਸੀ ਭੀ ਥੀਂ ਔਰ ਝਾਂਕਤੀ ਝਾਂਕਤੀ ਭੀ। ਅਚਲਾ ਨੇ ਆਪਨੇ ਮਾਥੇ ਕੋ ਹਥੇਲੀ ਸੇ ਪੋਂਛਾ, ਮਲੂਮ ਨਹੀਂ ਕਿ ਵੋਹ ਮਾਥੇ ਕੀ ਤੇਵਰੀ ਕੋ ਪੋਂਛਨਾ ਚਾਹਤੀ ਥੀ ਕਿ ਮਾਥੇ ਕੀ ਝਰਨਾਹਟ ਕੋ , ਮਗਰ ਉਸ ਕੋ ਮਹਿਸੂਸ ਹੂਆ ਕਿ ਉਸ ਕੀ ਹਥੇਲੀ ਸੇ ਉਸ ਕੇ ਮਾਥੇ ਪਰ ਸੇ ਯੇ ਦੋਨੋਂ ਚੀਜ਼ੀਂ ਪੋਂਛੀਂ ਗਈ ਹੈਂ। ਇਕ ਟੀਸ ਅਚਲਾ ਕੇ ਮਾਥੇ ਮੇਂ ਪੜੀ ਕਿ ਰਾਜ ਵਰਮਾ ਕੀ ਆਂਖੇਂ ਗੁਸਤਾਖ਼ ਹੈਂ ਔਰ ਫਿਰ ਦੂਸਰੀ ਟੀਸ ਪੜੀ ਕਿ ਰਾਜ ਵਰਮਾ ਕੀ ਆਂਖੇਂ ਨਹੀਂ, ਆਂਖੇਂ ਤੋ ਬੜੀ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਥੀਂ, ਮਗਰ ਆਂਖੋਂ ਕੀ ਪਿਆਸ ਬੜੀ ਗੁਸਤਾਖ਼ ਹੈ ਔਰ ਫਿਰ ਉਪਰ ਤਲ਼ੇ ਪੜਤੀਂ ਟੀਸੋਂ ਮੇਂ ਤੀਸਰੀ ਟੀਸ ਅਚਲਾ ਕੇ ਮਾਥੇ ਮੇਂ ਪੜੀ ਕਿ ਰਾਜ ਵਰਮਾ ਕੀ ਆਂਖੋਂ ਕੀ ਪਿਆਸ ਗੁਸਤਾਖ਼ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਕੀ ਆਪਨੀ ਆਂਖੋਂ ਕੀ ਪਿਆਸ ਗੁਸਤਾਖ਼ ਹੈ ਔਰ ਅਚਲਾ ਨੇ ਉਸ ਤੀਸਰੀ ਟੀਸ ਕੇ ਹਾਥੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕਰ ਕਮਰੇ ਕੀ ਖਿੜਕੀ ਬੰਦ ਕਰਦੀ। ਯੇ ਪਿਆਸ ਮੇਰੀ ਆਪਨੀ ਹੈ। ਮੈਂਨੇ ਆਜ ਤੱਕ ਕਿਸੀ ਕੋ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ, ਯੇ ਮੈਂ ਨੇ ਆਜ ਤੱਕ ਕਿਸੀ ਕੋ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ, ਯੇ ਮੈਂਨੇ ਆਪਨੇ ਖ਼ਾਵੰਦ ਕੋ ਭੀ ਕਭੀ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ। ਯੇ ਰਾਜ ਵਰਮਾ ਕੌਣ ਹੋਤਾ ਹੈ ਉਸ ਕੋ ਦੇਖਨੇ ਵਾਲ਼ਾ? ।।। ਅਚਲਾ ਕੋ ਆਪਨੀ ਪਿਆਸ ਪਰ ਗ਼ੁੱਸਾ ਭੀ ਆਇਆ, ਲੇਕਿਨ ਪਿਆਸ ਸੇ ਅਪਨਾਈਤ ਭੀ ਬੜੀ ਆਈ ਔਰ ਕੁਛ ਦੇਰ ਪਹਿਲੇ ਇਕ ਰੁਮਾਂਟਿਕ ਕਹਾਨੀ ਪੜ੍ਹਤੇ ਉਸ ਕੋ ਜੋ ਮਹਿਸੂਸ ਹੂਆ ਥਾ ਕਿ ਉਸ ਕੋ ਉਸ ਕੀ ਉਦਾਸੀ ਕੀ ਵਜ੍ਹਾ ਮਲੂਮ ਹੋ ਗਈ ਥੀ ਅਬ ਉਸ ਕੋ ਮਹਿਸੂਸ ਹੂਆ ਕਿ ਉਸ ਕੀ ਉਦਾਸੀ ਕੀ ਵੋਹ ਵਜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਥੀ।।। ਕਿਸੀ ਕੇ ਤੜਪ ਕਰ ਦੇਖਨੇ ਸੇ ਅਗਰ ਕਿਸੀ ਮਾਮੂਲੀ ਔਰਤ ਕਾ ਚਿਹਰਾ ਕਿਸੀ ਪਰੀ ਕਾ ਯਾ ਕਿਸੀ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦੀ ਕਾ ਚਿਹਰਾ ਬਣ ਜਾਤਾ ਹੈ ਤੋ ਵੋਹ ਕਿਸੀ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦੀ ਸੇ ਉਧਾਰ ਮਾਂਗਾ ਹੂਆ ਚਿਹਰਾ ਹੋਤਾ ਹੈ ਔਰ ਵੋਹ ਕਿਸੀ ਔਰਤ ਕਾ ਅਪਨਾ ਔਰ ਅਸਲੀ ਚਿਹਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਤਾ।।। ਔਰ ਅਚਲਾ ਨੇ ਅਭੀ ਅਭੀ ਬਨਾਏ ਰੋਮਾਂਸ ਕੇ ਆਪਨੇ ਬਨਾਏ ਫ਼ਲਸਫ਼ੇ ਕੋ ਜਬ ਅੱਛੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਲਟਾ ਸੀਧਾ ਕਰ ਕੇ ਦੇਖਾ ਤੋ ਉਸ ਕੋ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਉੱਕਾ ਰੋਮਾਂਸ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕੇ ਖ਼ੁੱਲ੍ਹ ਕਾ ਫ਼ਲਸਫ਼ਾ ਹੈ ਔਰ ਗ਼ਲਤਫ਼ਹਿਮੀ ਦੇਨੇ ਕਾ ਔਰ ਇਕ ਗ਼ਲਤਫ਼ਹਿਮੀ ਲੇਨੇ ਕਾ ਫ਼ਲਸਫ਼ਾ ਹੈ, ਯਾਨੀ ਦੋ ਗ਼ਲਤ ਫ਼ਹਿਮਿਓਂ ਕੇ ਤਬਾਦਲੇ ਕਾ ਫ਼ਲਸਫ਼ਾ ਹੈ, ਯੇ ਉਦਾਸ ਚਿਹਰੇ ਪਰ ਇਕ ਰੇਸ਼ਮੀ ਨਕਾਬ ਡਾਲ਼ ਸਕਤਾ ਹੈ ਔਰ ਕੁਛ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਕੇ ਨਸ਼ੇ ਕੋ ਪੀ ਕਰ ਵਜੂਦ ਕੇ ਗ਼ਮ ਕੋ ਕੁਛ ਦੇਰ ਕੇ ਲੀਏ ਗ਼ਲਤ ਕਿਆ ਜਾ ਸਕਤਾ ਹੈ ਔਰ ਕੁਛ ਨਹੀਂ। ਯੇ ਖੜੇ ਹੋਤੇ ਕਦਮੋਂ ਮੇਂ ਸ਼ਾਇਦ ਕੁਛ ਹਰਕਤ ਡਾਲ਼ ਸਕਤਾ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਉਸ ਕੀ ਦੀ ਹੋਈ ਹਰਕਤ ਸੇ ਚਲਾ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਤਾ। ਸ਼ਾਇਦ ਕੁਛ ਦੇਰ ਰੇਂਗਾ ਜਾ ਸਕਤਾ ਹੈ।।। ਅਚਲਾ ਨੇ ਨਸ਼ੇ ਔਰ ਨਕਾਬ ਕੋ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿਆ ਔਰ ਗ਼ੁਸਲਖ਼ਾਨੇ ਮੇਂ ਜਾ ਕਰ ਹਾਥ ਧੋਨੇ ਲੱਗੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਰਾਜ ਵਰਮਾ ਕੀ ਆਂਖੇਂ ਉਸ ਕੋ ਆਪਨੇ ਚਿਹਰੇ ਕੇ ਬਹੁਤ ਨਜ਼ਦੀਕ ਆ ਗਈ ਮਲੂਮ ਹੁਈ ਥੀਂ, ਸ਼ਾਇਦ ਕਹੀਂ ਛੂ ਗਈ , ਔਰ ਵੋਹ ਪਾਨੀ ਸੇ ਅੱਛੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਨੇ ਚਿਹਰੇ ਕੋ ਧੋ ਕਰ ਉਸ ਕੇ ਛੂਨੇ ਕੋ ਉਤਾਰ ਦੇਨਾ ਚਾਹਤੀ ਥੀ। ਬੜੇ ਧੋਏ ਔਰ ਪੱਛੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਸੇ ਅਚਲਾ ਨੇ ਜਬ ਆਈਨਾ ਦੇਖਾ ਤੋ ਤਾਜ਼ਾ ਚਿਹਰੇ ਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਕੋ ਇਕ ਤਾਜ਼ਾ ਖ਼ਿਆਲ ਆਇਆ ਕਿ ਉਸ ਕੀ ਉਦਾਸੀ ਕੀ ਵਜ੍ਹਾ ਸ਼ਾਇਦ ਯੇ ਹੈ ਕਿ ਗੁਜ਼ਸ਼ਤਾ ਕਈ ਬਰਸੋਂ ਸੇ ਉਸ ਕੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇਕ ਅਸੂਲ ਪਰਬੰਧੀ ਹੋਈ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ।ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕੇ ਸਾਰੇ ਕਾਮ ਉਸ ਕੇ ਹਾਥੋਂ ਕੋ ਘੜੀ ਕੀ ਸੂਈ ਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਤੇ ਹੈਂ, ਵੋਹ ਵਕਤ ਪਰ ਚਾਏ ਬਨਾਤੀ ਹੈ, ਵਕਤ ਪਰ ਖਾਨਾ ਤਿਆਰ ਕਿਰਤੀ ਹੈ, ਵਕਤ ਪਰ ਬੱਚੋਂ ਕੇ ਕੱਪੜੇ ਧੋਤੀ ਹੈ, ਵਕਤ ਪਰ ਬੱਚੋਂ ਕੇ ਕੱਪੜੇ ਸੀਤੀ ਹੈ, ਬੇਟੇ ਕੋ ਸਕੂਲ ਸੇ ਆਨੇ ਕੇ ਵਕਤ ਵੋਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਮੇਂ ਖੜੀ ਹੋਤੀ ਹੈ। ਖ਼ਾਵੰਦ ਕੇ ਦਫ਼ਤਰ ਸੇ ਆਨੇ ਕੇ ਵਕਤ ਵੋਹ ਬੈਰੂਨੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਮੇਂ ਖੜੀ ਹੋਤੀ ਹੈ। ਔਰ ਯੂੰ ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਉਸ ਨੇ ਆਪਨੇ ਘਰ ਮੇਂ ਨਹੀਂ ਆਨੇ ਦੀ, ਲੇਕਿਨ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕੀ ਜਗ੍ਹਾ ਇਕ ਸਿਲ ਉਸ ਕੇ ਘਰ ਮੇਂ ਆ ਗਈ ਹੈ।।। ਔਰ ਅਚਲਾ ਨੇ ਸੋਚਾ ਕਿ ਇਸ ਦਫ਼ਾ ਛੁੱਟੀਓਂ ਮੇਂ ਵੋਹ ਆਪਨੇ ਖ਼ਾਵੰਦ ਕੋ ਦੋ ਹਫ਼ਤੋਂ ਕੇ ਲੀਏ ਕਿਸੀ ਪਹਾੜ ਪਰ ਜਾਨੇ ਕੇ ਲੀਏ ਰਜ਼ਾਮੰਦ ਕਰ ਲੈਗੀ ਔਰ ਸਾਥ ਹੀ ਅਗਰ ਖ਼ਾਵੰਦ ਨੇ ਉਸ ਕੋ ਖ਼ੁਸ਼ ਕਰਨੇ ਕੇ ਲੀਏ ਕਭੀ ਕੋਈ ਤਕੱਲਫ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਆ ਥਾ, ਤੋ ਯੇ ਵਜ੍ਹਾ ਭੀ ਹੋ ਸਕਤੀ ਥੀ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕਭੀ ਖ਼ੁਦ ਕੋਈ ਤਕੱਲਫ਼ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਕੀ ਤੱਵਜਾ ਮਬਜ਼ੂਲ ਨਹੀਂ ਕਰਾਈ ਥੀ ਔਰ ਅਚਲਾ ਕੋ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਇਕ ਦਿਨ ਉਸ ਨੇ ਕਿਸੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਅਖ਼ਬਾਰ ਮੇਂ ਇਕ ਆਰਟੀਕਲ ਦੇਖਾ ਥਾ, ਖ਼ਾਵੰਦ ਕੋ ਬੱਸ ਮੇਂ ਰੱਖਨੇ ਕੇ ਬਾਵਨ ਤਰੀਕੇ। ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਦਿਨ ਉਸ ਬਾਤ ਕੋ ਹਸੀ ਮੇਂ ਉੜਾ ਦੀਆ ਥਾ, ਲੇਕਿਨ ਆਜ ਅਚਲਾ ਉਸ ਮਜ਼ਮੂਨ ਕੋ ਪੜ੍ਹਨੇ ਕੇ ਲੀਏ ਉਸ ਡਰਾਇੰਗ ਰੂਮ ਮੇਂ ਜਾ ਕਰ ਕਿਤਾਬੋਂ ਕੀ ਅਲਮਾਰੀ ਖੋਲ੍ਹੀ । ਨਿਚਲੇ ਖ਼ਾਨੇ ਮੇਂ ਬਹੁਤ ਸੇ ਅਖ਼ਬਾਰ ਔਰ ਰਸਾਲੇ ਪੜੇ ਥੇ। ਅਚਲਾ ਉਨ ਕੋ ਉਲਟਤੀ ਪਲਟਤੀ ਰਹੀ ਔਰ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵੋਹ ਆਰਟੀਕਲ ਢੂੰਡ ਲਿਆ। ਪੜ੍ਹਤੇ ਪੜ੍ਹਤੇ ਅਚਲਾ ਕੀ ਬੇਤਾਬੀ ਪਹਿਲੇ ਸਰਦ ਸੀ ਹੋਈ, ਫਿਰ ਸੁੱਕੜਤੀ ਸੁੱਕੜਤੀ ਇਕ ਵਜ਼ਨੀ ਬੋਝ ਬਣ ਕਰ ਉਸ ਕੇ ਮਾਥੇ ਮੇਂ ਬੈਠ ਗਈ, ਬਕਵਾਸ…ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਿਆ ਹੋਈ, ਸਿਰਫ਼ ਨੁਮਾਇਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਕਭੀ ਕਪੜੋਂ ਕੀ ਨੁਮਾਇਸ਼, ਕਭੀ ਬਾਲੋਂ ਕੀ ਨੁਮਾਇਸ਼, ਕਭੀ ਲਫ਼ਜ਼ੋਂ ਕੀ ਨੁਮਾਇਸ਼, ਔਰ ਅਚਲਾ ਕੋ ਉਸ ਸਭ ਕੁਛ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿਨੇ ਵਾਲੇ ਯਾ ਸਭ ਕੇ ਆਗੇ ਰਹਿਨੇ ਵਾਲੇ ਅੰਗੋਂ ਕੀ ਨੁਮਾਇਸ਼ ਕੇ ਫ਼ਲਸਫ਼ੇ ਸੇ ਕੁਰਾਹਿਤ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਉਸ ਕੋ ਇਕ ਅਮਰੀਕਨ ਲੜਕੀ ਕਾ ਇਕ ਖ਼ਤ ਯਾਦ ਆਇਆ ਜੋ ਉਸ ਕੇ ਸਾਥ ਕਾਲਜ ਮੇਂ ਪੜ੍ਹਤੀ ਥੀ ਔਰ ਉਸ ਨੇ ਵਾਪਸ ਆਪਨੇ ਮੁਲਕ ਜਾ ਕਰ ਉਸ ਕੋ ਲਿਖਾ ਥਾ, ਹਮਾਰੇ ਮੁਲਕ ਮੇਂ ਹਰ ਲੜਕੀ ਕੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇਕ ਲੰਬਾ ਫ਼ਿਕਰ ਹੈ। ਇਕ ਫ਼ਿਕਰ ਸ਼ਾਦੀ ਸੇ ਪਹਿਲੇ ਔਰ ਇਕ ਫ਼ਿਕਰ ਸ਼ਾਦੀ ਕੇ ਬਾਦ। ਸ਼ਾਦੀ ਸੇ ਪਹਿਲੇ ਉਸ ਕੋ ਇਕ ਖ਼ਾਵੰਦ ਢੂੰਡਨੇ ਕਾ ਫ਼ਿਕਰ ਹੋਤਾ ਹੈ ਔਰ ਸ਼ਾਦੀ ਕੇ ਬਾਦ ਖ਼ਾਵੰਦ ਕੋ ਸੰਭਾਲ਼ ਕੇ ਰਖਨੇ ਕਾ ਫ਼ਿਕਰ। ਔਰਤ ਕੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਾ ਮਕਸਦ ਜਬ ਬੜਾ ਵਾਜ਼ਿਹ ਹੋ ਕਰ ਅਚਲਾ ਕੀ ਆਂਖੋਂ ਕੇ ਸਾਮ੍ਹਨੇ ਆਇਆ ਤੋ ਅਚਲਾ ਕੋ ਨਾ ਕਿਸੀ ਬੇਤਾਬੀ ਕਾ ਖ਼ਿਆਲ ਆਇਆ ਔਰ ਨਾ ਕਿਸੀ ਰੋਕਾ!ਇਕ ਅਜੀਬ ਬੇਗਾਨਗੀ ਅਚਲਾ ਕੇ ਅੰਗੋਂ ਮੇਂ ਉੱਤਰ ਗਈ। ਅਚਲਾ ਆਪਨੇ ਘੁਟਨੋਂ ਪਰ ਹਾਥ ਰੱਖ ਕਰ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਠੀ, ਜੈਸੇ ਉਸ ਕੇ ਘੁਟਨੋਂ ਮੇਂ ਆਪਨੀ ਮਾਂ ਕੇ ਘੁਟਨੋਂ ਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੋਂ ਕਾ ਦਰਦ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋ। ਉਸ ਕੀ ਮਾਂ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਬ ਗੋਭੀ ਔਰ ਸ਼ਲਜਮੋਂ ਕਾ ਅਚਾਰ ਡਾਲ਼ਤੀ ਘੰਟਾ ਭਰ ਇਕ ਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬੈਠੀ ਰਹਿਤੀ ਥੀ, ਤੋ ਫਿਰ ਉਸ ਸੇ ਉਠਨਾ ਮੁਹਾਲ ਹੋ ਜਾਤਾ ਥਾ। ਅਚਲਾ ਜਿਨ ਦਿਨੋਂ ਸਾਇਕਾਲੋਜੀ ਕਾ ਐਮ ਏ ਕਰ ਰਹੀ ਥੀ ਵੋਹ ਫ਼ਰਾਇਡ ਕੀ ਕਿਤਾਬੇਂ ਪੜ੍ਹਤੀ ਮਾਂ ਕੋ ਹੰਸ ਹੰਸ ਕਰ ਉਸ ਕੇ ਖ਼ਵਾਬੋਂ ਕਾ ਮਤਲਬ ਸਮਝਾਇਆ ਕਰਤੀ ਥੀ ਲੇਕਿਨ ਆਜ ਜਬ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਅਖ਼ਬਾਰੋਂ ਔਰ ਰਸਾਲੋਂ ਕੇ ਸਫ਼ਹਾਤ ਪਲਟਤੀ ਆਪਨੀ ਮਾਂ ਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਨੇ ਘੁਟਨੋਂ ਪਰ ਹਾਥ ਰੱਖ ਕਰ ਉੱਠਨੇ ਲੱਗੀ ਤੋ ਉਸ ਕੋ ਮਹਿਸੂਸ ਹੂਆ ਕਿ ਫ਼ਰਾਇਡ ਕੋ ਭੀ ਯੇ ਮਲੂਮ ਨਹੀਂ ਥਾ ਕਿ ਔਰਤ ਕੇ ਘੁਟਨੋਂ ਮੇਂ ਕਿਸ ਉਮਰ ਮੇਂ ਔਰ ਕਿਉਂ ਕੋਈ ਦਰਦ ਜਮ ਕਰ ਬੈਠ ਜਾਤਾ ਹੈ। ਅਚਲਾ ਕਾ ਦਿਲ ਉਸ ਵਕਤ ਕਿਸੀ ਕਾਮ ਮੇਂ ਯਾ ਕਿਤਾਬ ਮੇਂ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਸਕਤਾ ਥਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਨੇ ਖ਼ੁਸ਼ਕ ਹੋਤੇ ਹੋਂਟੋਂ ਪਰ ਇਕ ਦਫ਼ਾ ਜ਼ਬਾਨ ਫੇਰੀ ਔਰ ਫਿਰ ਫ਼ਰਿੱਜ ਮੇਂ ਸੇ ਪਾਨੀ ਕਾ ਗਲਾਸ ਨਿਕਾਲ ਕਰ ਪੀਆ ਔਰ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆਪਨੀ ਬੱਚੀ ਕੇ ਕਮਰੇ ਮੇਂ ਚਲੀ ਗਈ। ਬੱਚੀ ਖੇਲਤੇ ਖੇਲਤੇ ਰੋਈ ਕੇ ਗੱਦੇ ਪਰ ਸੌਂ ਗਈ ਥੀ। ਲੱਕੜੀ ਕੀ ਭਮੀਰੀ ਉਸ ਕੇ ਹਾਥ ਕੇ ਪਾਸ ਪੜੀ ਥੀ। ਭਮੀਰੀ ਉਸ ਵਕਤ ਘੁੰਮ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਥੀ। ਔਰਤ ਕੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਾ ਜੋ ਮਕਸਦ ਉਸ ਵਕਤ ਬੜਾ ਵਾਜ਼ਿਹ ਹੋ ਕਰ ਅਚਲਾ ਕੋ ਦਿਖਾਈ ਦੀਆ ਥਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੂਆ ਕਿ ਵਹੀ ਮਕਸਦ ਆਪਨੇ ਹਾਥ ਸੇ ਉਸ ਕੀ ਹਰ ਇਕ ਸੋਚ ਕੋ ਭਮੀਰੀ ਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁਮਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਕੌਣ ਹੂੰ? ਜੋ ਕੁਛ ਭੀ ਹੂੰ ਇਕ ਬੀਵੀ ਕੀ ਸ਼ਕਲ ਮੇਂ ਹੂੰ ਔਰ ਮੈਂ ਮਾਂ ਕੀ ਸ਼ਕਲ ਮੇਂ ਹੂੰ, ਨਿਖਿਲ ਕੀ ਮੰਮੀ, ਨੀਰੂ ਕੀ ਮੰਮੀ ਔਰ ਅਗਰ ਅਚਲਾ ਕੀ ਭਮੀਰੀ ਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੂਮਤੀ ਸੋਚੇਂ ਜਬ ਥੱਕ ਕਰ ਖੜੀ ਹੋਨੇ ਲੱਗੇਂ, ਤੋ ਉਸ ਕੋ ਮਹਿਸੂਸ ਹੂਆ ਕਿ ਇਨ ਸੋਚੋਂ ਕਾ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ। ਅਗਰ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਸੇ ਯੇ ਘੂਮਤੀ ਰਹੀਂ ਤੋ ਭੀ ਉਨ ਕਾ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨਹੋਂ ਨੇ ਚੱਲ ਕਰ ਕਹੀਂ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਨਾ ਹੋਤਾ। ਔਰ ਅਚਲਾ ਕੋ ਮਲੂਮ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਵੋਹ ਕਾਫ਼ੀ ਅਰਸੇ ਸੇ ਕਿਉਂ ਉਦਾਸ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪਨੇ ਜ਼ਾਤੀ ਵਜੂਦ ਕੇ ਮਤਲਬ ਢੂੰਡ ਰਹੀ ਹੂੰ। ਲੇਕਿਨ ਹਰ ਔਰਤ ਨੇ ਯਾ ਖ਼ਾਵੰਦ ਕੇ ਜ਼ਰੀਏ ਜ਼ਿੰਦਾ ਰਹਿਨਾ ਹੋਤਾ ਹੈ, ਯਾ ਬੱਚੇ ਕੇ ਜ਼ਰੀਏ। ਉਸ ਲੀਏ ਉਸ ਕੇ ਜ਼ਾਤੀ ਵਜੂਦ ਕਾ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਹੋਤਾ।।। ਇਕ ਬੀਵੀ, ਇਕ ਮਾਂ ਔਰ ਯੇ ਦੋਨੋਂ ਨਾਮ ਕਿਸੀ ਦੂਸਰੇ ਕੇ ਵਜੂਦ ਕਾ ਸਦਕਾ ਹੋਤੇ ਹੈਂ। ਖ਼ਾਵੰਦ ਹੋ ਤੋ ਉਸ ਕੇ ਵਜੂਦ ਕਾ ਸਦਕਾ ਵੋਹ ਬੀਵੀ ਹੋ ਸਕਤੀ ਹੈ। ਬੱਚਾ ਹੋ, ਤੋ ਉਸ ਕੇ ਵਜੂਦ ਕਾ ਸਦਕਾ ਵਹਿਮਾਂ ਹੋ ਸਕਤੀ ਹੈ। ਸਾਮ੍ਹਨੇ ਰੂਈ ਕੇ ਗੱਦੇ ਪਰ ਨੀਰੂ ਬੱਚੀ ਆਪਨੇ ਅੰਗੂਠੇ ਕੋ ਆਪਨੇ ਮੂੰਹ ਮੇਂ ਡਾਲ਼ ਕਰ ਸੋਈ ਥੀ ਉਸ ਕੋ ਉਸ ਵਕਤ ਬਹਿਲਾਨੇ ਕੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਥੀ। ਅਚਲਾ ਨੇ ਆਪਨੇ ਆਪ ਕੋ ਬਹਿਲਾਨੇ ਕੇ ਲੀਏ ਲੱਕੜੀ ਕੋ ਭਮੀਰੀ ਕੋ ਘੁਮਾਇਆ ਔਰ ਭਮੀਰੀ ਕੇ ਘੂਮਨੇ ਸੇ ਅਚਲਾ ਕੋ ਮਹਿਸੂਸ ਹਵਾ ਕਿ ਬਾਤ ਚਾਹੇ ਵਹੀਂ ਕੀ ਵਹੀਂ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਔਰਤ ਕੀ ਸਾਰੀ ਨਸਲ ਭਮੀਰੀ ਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਹੈ। ਔਰ ਉਸ ਕੋ ਮਹਿਸੂਸ ਹੂਆ ਕਿ ਅਭੀ ਦੇਖਤੇ ਦੇਖਤੇ ਵੋਹ ਆਪਨੀ ਮਾਂ ਕੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਔਰ ਆਪਨੀ ਮਾਂ ਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਨੇ ਘੁਟਨੋਂ ਪਰ ਹਾਥ ਰੱਖ ਕਰ ਕਭੀ ਉਠੱਤੀ, ਕਭੀ ਬੈਠਤੀ ਆਪਨੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕੇ ਦਿਨ ਪੂਰੇ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਔਰ ਉਸ ਕੀ ਬੱਚੀ ਨੀਰੂ ਉਸ ਕੀ ਜਗ੍ਹਾ ਆਪਨੀ ਮਾਂ ਕੀ ਜਗ੍ਹਾ ਪੁਰ ਖੜੀ ਹੋ ਕਰ, ਆਪਨੇ ਜ਼ਾਤੀ ਵਜੂਦ ਕੇ ਮਤਲਬ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਤੀ ਆਪਨੀ ਆਂਖੋਂ ਕੋ ਮਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਨ ਆਂਖੋਂ ਮੇਂ ਸੋਚੋਂ ਕੀ ਇਕ ਗਹਿਰੀ ਸੀ ਧੁੰਦ ਛਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।।। ਔਰ ਸਾਮ੍ਹਨੇ ਰੋਈ ਕੇ ਗੱਦੇ ਪਰ ਨੀਰੂ ਕੀ ਛੋਟੀ ਸੀ ਬੱਚੀ ਆਪਨੇ ਅੰਗੂਠੇ ਕੋ ਮੂੰਹ ਮੇਂ ਡਾਲ਼ ਕਰ ਸੋਈ ਹੂਈ ਹੈ… **

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s