ਅਨਾੜੀ–ਐਂਤਨ ਚੈਖਵ ਦੀ ਕਹਾਣੀ

ਕੁੱਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ।  ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਗਵਰਨੇਸ ਜੂਲੀਆ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਟਡੀ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ – “ਬੈਠ ਜੂਲੀਆ ।  ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਨਖਾਹ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ।  ਮੇਰੇ ਖਿਆਲ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪੈਸਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਜਿੰਨਾ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੁਣ ਤੱਕ ਜਾਣ ਸਕਿਆ ਹਾਂ ,  ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤਾਂ ਕਦੇ ਪੈਸੇ ਮੰਗੇਗੀ ਨਹੀਂ ।  ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਖੁਦ ਤੈਨੂੰ ਪੈਸੇ ਦੇਣਾ ਚਾਹ ਰਿਹਾ ਹਾਂ । ਹਾਂ ,  ਤਾਂ ਦੱਸੋ ਤੁਹਾਡੀ ਤਨਖਾਹ ਕਿੰਨੀ ਤੈਅ ਹੋਈ ਸੀ ?  ਤੀਹ ਰੂਬਲ ਮਹੀਨਾ ਤੈਅ ਹੋਈ ਸੀ ਨਾ ?”

“ਜੀ ਨਹੀਂ ,  ਚਾਲ੍ਹੀ ਰੂਬਲ ਮਹੀਨਾ ।”  ਜੂਲੀਆ ਨੇ ਮਰੀਅਲ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ।

“ ਨਹੀਂ ਭਾਈ ਤੀਹ ।  ਮੈਂ ਡਾਇਰੀ ਵਿੱਚ ਨੋਟ ਕਰ ਰੱਖਿਆ ਹੈ ।  ਮੈਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਗਵਰਨੇਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੀਹ ਰੂਬਲ ਮਹੀਨਾ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਆਇਆ ਹਾਂ ।  ਅੱਛਾ .  .  .  ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਡੇ ਇੱਥੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿੰਨੇ ਦਿਨ ਹੋਏ ਹਨ ,  ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਹੀ ਨਾ ?”

“ਜੀ ਨਹੀਂ ,  ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਪੰਜ ਦਿਨ ।”

“ਕੀ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈਂ  !  ਠੀਕ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਹੋਏ ਹਨ ।  ਭਾਈ ,  ਮੈਂ ਡਾਇਰੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੋਟ ਕਰ ਰੱਖਿਆ ਹੈ ।  ਤਾਂ ਦੋ ਮਹੀਨੇ  ਦੇ ਬਣਦੇ ਨੇ  –  ਸੱਠ ਰੂਬਲ ।  ਲੇਕਿਨ ਸੱਠ ਰੂਬਲ ਉਦੋਂ ਬਣਨਗੇ ,  ਜਦੋਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੀ ਨਾਗਾ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ  ।  ਤੂੰ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਛੁੱਟੀ ਮਨਾਈ ਹੈ ।  ਐਤਵਾਰਾਂ ਨੂੰ  ਤੂੰ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ।

ਕੋਲੀਆ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਘੁਮਾਉਣ ਲੈ ਗਈ ਸੀ । ਇਸਦੇ ਇਲਾਵਾ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਛੁੱਟੀਆਂ ਹੋਰ ਲਈਆਂ ਹਨ .  .  .  ।”

ਜੂਲੀਆ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ ਪੈ ਗਿਆ ।  ਉਹ ਵਾਰ – ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਡਰੈਸ ਦੀਆਂ ਸਿਲਵਟਾਂ  ਦੂਰ ਕਰਨ ਲੱਗੀ । ਬੋਲੀ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ।

“ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਨੌਂ ਐਤਵਾਰ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਛੁੱਟੀਆਂ ਯਾਨੀ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ।  ਮਤਲਬ ਇਹ ਕਿ ਤੇਰੇ  ਬਾਰਾਂ ਰੂਬਲ ਕਟ ਗਏ ।  ਉੱਧਰ ਕੋਲੀਆ ਚਾਰ ਦਿਨ ਬੀਮਾਰ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਤਾਨੀਆ ਨੂੰ ਹੀ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ।  ਪਿਛਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਸਾਡੇ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਬੀਵੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੁਪਹਿਰ ਬਾਅਦ ਛੁੱਟੀ  ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ । ਤਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕਿੰਨੇ ਨਾਗੇ ਹੋ ਗਏ ?  ਬਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਉਨ੍ਹੀ ।  ਤੁਹਾਡਾ ਹਿਸਾਬ ਕਿੰਨਾ ਬਣ ਰਿਹਾ ਹੈ ?  ਇੱਕਤਾਲੀ ।  ਇੱਕਤਾਲੀ ਰੂਬਲ ।  ਠੀਕ ਹੈ ਨਾ   ?”

ਜੂਲੀਆ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਥਰੂ ਛਲਛਲਾ ਆਏ ।  ਉਹ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਖੰਘੀ ।  ਉਸਦੇ ਬਾਅਦ ਆਪਣਾ ਨੱਕ ਪੂੰਝਿਆ ,  ਲੇਕਿਨ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਵੀ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਨਿਕਲਿਆ ।

“ਹਾਂ ਇੱਕ ਗੱਲ ਤਾਂ ਮੈਂ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਸੀ ਮੈਂ ਡਾਇਰੀ ਤੇ ਨਜ਼ਰ  ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ  –  ਪਹਿਲੀ ਜਨਵਰੀ ਨੂੰ ਤੂੰ ਚਾਹ ਦੀ ਪਲੇਟ ਅਤੇ ਪਿਆਲੀ  ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ ਸੀ । ਪਿਆਲੀ  ਦਾ ਮੁੱਲ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਹੈ ?  ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੁਕਸਾਨ ਉਠਾਉਣਾ ਹੀ ਲਿਖਿਆ ਹੈ । ਚਲੋ ,  ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਦੋ ਰੂਬਲ ਹੀ ਕਟੂੰਗਾ ।  ਹੁਣ ਵੇਖੋ ,  ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵੱਲ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਨਾ ?  ਉਸ ਦਿਨ ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਤੇਰੀ  ਨਜ਼ਰ  ਬਚਾਕੇ ਕੋਲੀਆ ਦਰਖਤ ਤੇ  ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਫਸ ਕੇ ਉਸਦੀ ਜੈਕਟ ਫਟ ਗਈ ।  ਉਸਦੀ ਭਰਪਾਈ ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ ?  ਤਾਂ ਦਸ ਰੂਬਲ ਉਸਦੇ ਕਟ ਗਏ ।  ਤੇਰੀ  ਇਸ ਲਾਪਰਵਾਹੀ  ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਾਡੀ ਨੌਕਰਾਨੀ ਨੇ ਤਾਨੀਆ  ਦੇ ਨਵੇਂ ਜੁੱਤੇ ਚੁਰਾ ਲਏ ।  ਹੁਣ ਵੇਖੋ ਭਾਈ ,  ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਦੇਖ ਭਾਲ ਕਰਨਾ ਹੈ ।  ਇਸ ਕੰਮ  ਦੇ ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਪੈਸੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ । ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਢਿੱਲ ਦਵੇਂਗੀ ਤਾਂ ਪੈਸੇ ਤਾਂ ਕੱਟਣੇ ਹੀ ਪੈਣਗੇ । ਮੈਂ ਕੋਈ ਗਲਤ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਨਾ  ?

“ਤਾਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਦੇ ਪੰਜ ਰੂਬਲ ਹੋਰ ਕਟ ਗਏ ਅਤੇ ਹਾਂ, ਦਸ ਜਨਵਰੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਸ ਰੂਬਲ ਦਿੱਤੇ ਸਨ .  .  .  ।”

“ਜੀ ਨਹੀਂ ,  ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ .  .  .  ।”

ਜੂਲੀਆ ਨੇ ਦੱਬੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਵਿੱਚ  ਕਹਿਣਾ ਚਾਹਿਆ ।

“ ਤਾਂ ਕੀ ਮੈਂ ਝੂਠ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ?  ਮੈਂ ਡਾਇਰੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਚੀਜ ਨੋਟ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ।  ਤੈਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਦਿਖਾਵਾਂ ਡਾਇਰੀ ?”

“ਜੀ ਨਹੀਂ ।  ਤੁਸੀਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ ,  ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦਿੱਤੇ ਹੀ ਹੋਣਗੇ ।”

“ਦਿੱਤੇ ਹੀ ਹੋਣਗੇ ਨਹੀਂ ,  ਦਿੱਤੇ ਹਨ ।”

ਮੈਂ ਕਠੋਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ ।

“ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੈ ,  ਘਟਾਓ ਸੱਤਾਈ  ਇੱਕਤਾਲੀ ਵਿੱਚੋਂ.  .  .  ਬਚੇ ਚੌਦਾਂ .  .  .  .  ਕਿਉਂ ਹਿਸਾਬ ਠੀਕ ਹੈ ਨਾ  ?”

ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਉਠੀਆਂ ।  ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮੁੜ੍ਹਕਾ ਛਲਛਲਾ ਆਇਆ ।  ਉਸਦੀ ਅਵਾਜ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ ।  ਉਹ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਬੋਲੀ , “ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਤੱਕ ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰ ਕੁੱਝ ਪੈਸੇ ਮਿਲੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਦਿੱਤੇ ਸਨ ।  ਸਿਰਫ ਤਿੰਨ ਰੂਬਲ ।  ਜਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ।”

“ਅੱਛਾ!” ਮੈਂ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ  ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, “ਅਤੇ  ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ?  ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਤੇਰੀ ਮਾ‍ਲਕਿਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੀ ।  ਵੇਖੋ ,  ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਨਾ ਅਨਰਥ ।  ਖੈਰ ,  ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਵੀ ਡਾਇਰੀ ਵਿੱਚ ਨੋਟ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ।  ਹਾਂ ਤਾਂ ਚੌਦਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਘਟਾ ਦੋ ।  ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ  ਬਚਦੇ ਹਨ  ਗਿਆਰਾਂ ਰੂਬਲ ।  ਬੋਲੋ ਭਾਈ ,  ਇਹ ਰਹੀ ਤੇਰੀ ਤਨਖਾਹ .  .  .  ?  ਇਹ ਗਿਆਰਾਂ ਰੂਬਲ ।  ਵੇਖ ਲੈ  ,  ਠੀਕ ਹੈ ਨਾ  ?

ਜੂਲੀਆ ਨੇ ਕੰਬਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ  ਗਿਆਰਾਂ ਰੂਬਲ ਲੈ ਲਏ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜੇਬ ਟਟੋਲ ਕੇ  ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਠੂਸ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਿਨੀਤ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ  –  “ਜੀ ਧੰਨਵਾਦ ।”

ਮੈਂ ਗ਼ੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਬਬੂਲਾ ਹੋਣ ਲਗਾ ।  ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਟਹਿਲਦੇ  ਹੋਏ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਭਰੀ  ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ  ਕਿਹਾ  –

“ਧੰਨਵਾਦ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦਾ ?”

“ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੈਸੇ ਦਿੱਤੇ  –  ਇਸ ਲਈ ਧੰਨਵਾਦ ।”

ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਗਿਆ ।  ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਲੱਗਭੱਗ ਚੀਖਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ,  “ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਧੰਨਵਾਦ  ਦੇ ਰਹੀ ਹੈਂ  ,  ਜਦੋਂ ਕਿ ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ  ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਠਗ ਲਿਆ ਹੈ ।  ਤੈਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ।  ਤੇਰੇ ਪੈਸੇ ਹੜਪ ਕੇ  ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਕੀਤੀ ਹੈ । ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਧੰਨਵਾਦ  ਦੇ ਰਹੀ ਹੈਂ ।”

“ਜੀ ਹਾਂ ,  ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਜਿੱਥੇ – ਜਿੱਥੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ,  ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੈਸਾ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ । ਤੁਸੀਂ ਘੱਟ  ਤੋਂ ਘੱਟ ਕੁੱਝ ਤਾਂ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ ।” ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਠੰਡੇ ਪਾਣੀ ਦੇ  ਛਿੱਟੇ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ।

“ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੈਸਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ।  ਜੂਲੀਆ !  ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਜਰਾ ਵੀ ਅਚਰਜ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ।”  ਮੈਂ ਕਿਹਾ ।  ਫਿਰ ਆਵਾਜ਼ ਮੱਧਮ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬੋਲਿਆ  –  “ਜੂਲੀਆ ,  ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਲਈ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਣਾ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਛੋਟਾ – ਜਿਹਾ ਕਰੂਰ ਮਜਾਕ ਕੀਤਾ ।  ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਬਕ ਸਿਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ।  ਵੇਖ ਜੂਲੀਆ ,  ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਇੱਕ ਪੈਸਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਟੂੰਗਾ ।”

“ਵੇਖ ,  ਇਹ ਤੇਰੇ ਅੱਸੀ ਰੂਬਲ ਰੱਖੇ ਹਨ ।  ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਤੈਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ,  ਲੇਕਿਨ ਇਸਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ  ਕੁੱਝ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹਵਾਂਗਾ ।”

“ਜੂਲੀਆ !  ਕੀ ਜਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਇਨਸਾਨ ਭਲਾ ਕਹਲਾਏ ਜਾਣ ਲਈ ਇੰਨਾ ਦੱਬੂ ਅਤੇ ਬੋਦਾ ਬਣ ਜਾਵੇ ਕਿ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ  ,ਤੇ  ਉਹ ਉਸਦਾ ਵਿਰੋਧ ਤੱਕ ਨਾ  ਕਰੇ ?  ਬਸ ਚੁਪਚਾਪ ਸਾਰੀਆਂ  ਜਿਆਦਤੀਆਂ ਸਹਿੰਦਾ ਜਾਵੇ ?  ਨਹੀਂ ਜੂਲੀਆ ,  ਇਹ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ ।  ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਮੋਸ਼ ਰਹਿਣ ਨਾਲ  ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਚੱਲੇਗਾ । ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਣਾਏ ਰੱਖਣ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਹੋਵੇਗਾ ।  ਮਤ ਭੁੱਲੋ ਕਿ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾਂ ਬੋਲੇ  ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ .  .  .  ।”

ਜੂਲੀਆ ਨੇ ਇਹ ਸਭ  ਕੁੱਝ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਚੁਪਚਾਪ ਚੱਲੀ ਗਈ ।  ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ  –  ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਮਜੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਲੈਣਾ ਕਿੰਨਾ ਆਸਾਨ ਹੈ !

Advertisements
This entry was posted in ਅਨੁਵਾਦ, ਕਹਾਣੀ. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s