ਕਿੱਸਾ ਕਵੀ ਅਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਮੱਛੀ ਦਾ– ਰਸੂਲ ਹਮਜਾਤੋਵ

ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਸੇ ਅਭਾਗੇ ਕਵੀ ਨੇ ਕਾਸਪੀਅਨ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੁਨਹਰੀ ਮੱਛੀ ਫੜ ਲਈ ।

“ਕਵੀ ,  ਕਵੀ , ਮੈਨੂੰ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦੇ” ,  ਸੁਨਹਰੀ ਮੱਛੀ ਨੇ ਮਿੰਨਤ ਕੀਤੀ ।

“ਤਾਂ ਇਸਦੇ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਦੇਵੇਂਗੀ  ?”

“ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਰਾਦਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ” ।

ਕਵੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਕੇ ਸੁਨਹਰੀ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ।  ਹੁਣ ਕਵੀ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਸਿਤਾਰਾ ਬੁਲੰਦ ਹੋਣ ਲਗਾ ।  ਇੱਕ  ਦੇ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਉਸਦੇ ਕਾਵਿ – ਸੰਗ੍ਰਿਹ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੇ ।  ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਘਰ ਬਣ  ਗਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ  ਦੇ ਬਾਹਰ ਵਧੀਆ ਬੰਗਲਾ ਵੀ ।  ਪਦਵੀਆਂ  ਅਤੇ ਮਿਹਨਤ – ਸੂਰਮਤਾਈ  ਲਈ ਤਮਗੇ ਵੀ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗੇ ।  ਕਵੀ ਨੇ ਖਿਯਾਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਅਤੇ ਸਭਨਾਂ  ਦੀ ਜਬਾਨ ਉੱਤੇ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣਾਈ ਦੇਣ ਲਗਾ ।  ਉੱਚੇ ਤੋਂ  ਉੱਚੇ ਅਹੁਦੇ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ  ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ , ਪਿਆਜ ਅਤੇ ਨਿੰਬੂ ਨਾਲ  ਕਜੇਦਾਰ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸੀਖ ਕਬਾਬ  ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੀ ।  ਹੱਥ ਵਧਾਓ , ਲਓ ਅਤੇ ਮਜੇ ਨਾਲ ਖਾਓ ।

ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਕਾਦਮੀਸ਼ਿਅਨ ਅਤੇ ਸੰਸਦ – ਮੈਂਬਰ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਨਾਮਯਾਫਤਾ  ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ ,  ਤਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਇੰਜ ਹੀ ਕਿਹਾ –

“ਆਹ , ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਚੀਜਾਂ  ਦੇ ਨਾਲ – ਨਾਲ ਤੂੰ ਸੁਨਹਰੀ ਮੱਛੀ ਤੋਂ ਕੁੱਝ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਵੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮੰਗ ਲਈ  ? ”

‘ਮੇਰਾ ਦਾਗਿਸਤਾਨ’ ਵਿੱਚੋਂ

Advertisements
This entry was posted in ਅਨੁਵਾਦ, ਰਸੂਲ ਹਮਜਾਤੋਵ, ਵਾਰਤਿਕ. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s